“Er schuilt een activist in mij”, vertrouwt Nikon-fotograaf Sarah van Looy ons toe. En dat zie je terug in haar fotografiewerk. Ze vertelt de verhalen van onze planeet die niet altijd gehoord of gezien worden. Daarnaast vult ze haar tijd met fotografie voor magazines, kranten en bedrijven. Een fotograaf met een missie.
“Als kind had de fotografiemicrobe me al snel te pakken. Van mijn ouders kreeg ik een kleine compactcamera waarmee ik geregeld foto’s maakte. Mijn mama had zelf ook een Canontoestel. Zij maakte thuis altijd alle foto’s, van vakantiefoto’s tot onze communiefoto’s. Ik moet het van haar toch al meegekregen hebben.” Toch kiest Van Looy in het middelbaar nog niet voor fotografie. “Ik volgde kunstonderwijs maar verrassend genoeg koos ik daar niet voor fotografie, maar voor de beeldende kunsten. Dat sprak me toen meer aan. Na het middelbaar koos ik er wel voor om aan de Hogeschool fotografie te volgen. Al moest ik er – omwille van financiële redenen – na een jaar mee stoppen. Uiteindelijk belandde ik in de opleiding grafische vormgeving.” Haar achtergrond in de grafische vormgeving vind je terug in het fotografiewerk van Van Looy: “Als ik naar mijn beelden kijk, zien ze er vrij strak maar toch zacht uit. Ik werk graag met kleurvlakken en heb oog voor compositie. In mijn beelden leg ik vaak ook een soort van afstand, door bijvoorbeeld te vragen om niet in de lens te kijken. Ze zijn dus minder in your face. Doordat ik een grafische opleiding heb gevolgd, denk ik verder dan enkel het beeld. Hoe zou het er in print uitzien? Hoe kan het passen in een magazine? Dat is een meerwaarde voor de opdrachten die ik doe.”
Na haar opleiding gaat Van Looy aan de slag als grafisch vormgever. “Toch besefte ik dat ik fotograaf wilde zijn, daar lag altijd mijn hart. Ik kocht een camera, de Nikon D90, en schreef me in voor de opleiding fotografie in avondschool. Toen het bedrijf waar ik voor werkte failliet ging, heb ik de stap gewaagd om helemaal te gaan leven van de fotografie.”
Op dit moment verdeelt Van Looy haar tijd tussen bedrijfsfotografie en journalistieke reportagefotografie. “Tachtig procent van mijn tijd word ik geboekt door grote klanten waarvoor ik heel vaak portretten moet maken. Af en toe zit er ook wat bedrijfsreportage in. Die opdrachten zijn spannend; je weet op voorhand nooit waar je terecht zal komen, wie er voor je lens zal staan en in welke omstandigheden je de beelden moet maken. Als er genoeg tijd voor is, sla ik een praatje met de geportretteerde zodat we ons allebei wat meer op ons gemak voelen. Ik vraag ook altijd eerst om de locaties te zien waar ik beelden mag maken. Ik zoek dan altijd naar mooi daglicht. Het geeft me al een idee van wat er mogelijk is. Doorheen de jaren heb ik ook geleerd wat wel werkt en wat niet werkt. Daar kan ik altijd op terugvallen en geeft me een geruststellend gevoel. Ik werk met een Nikon Z7 II, daar heb ik een tweede body van als back-up. Meestal gebruik ik mijn 24-70mm 2.8 lens. Ik vind de 50mm tot 70mm range spannender voor een portret dan een bijvoorbeeld een 85mm portretlens. Met mijn lens kan ik meer context meenemen, en dat levert vaak een interessanter beeld op. Standaard heb ik ook twee Profoto B10-lampen, een Profoto A1X en verschillende modifiers zoals paraplus en softboxen bij. Op die manier heb ik altijd controle over de lichtomstandigheden. En die extra belichting heb ik vaak nodig.”
De rest van haar tijd vult Van Looy in met journalistieke fotografie. “Eigenlijk ligt daar mijn hart. In de toekomst zou ik graag nog meer reportagefotografie willen doen. Maar dat is niet altijd evident. Het zijn vaak langlopende projecten waar je veel tijd en energie in steekt. Je moet ook de nodige middelen bijeen verzamelen, door onder andere aanvragen voor beurzen in te dienen.” Een project waarvoor ze een Europese beurs kreeg is A Confession of Colour. “Samen met onderzoeksjournalist Sarah Vandoorne maak ik een reeks over textiel verven. Dat is een heel milieubelastend proces, maar er zijn ook innovatieve voorbeelden waarop dit op een meer milieuvriendelijke manier gebeurt. Die mensen zoeken we op en brengen we in beeld. Ik fotografeer ze in actie, maak een highkey portret dat ik laat drukken op textiel en neem ook waar mogelijk een macro-opname van het ingrediënt waarmee ze aan de slag gaan. Het portret op textiel laat ik door de geporteerde verven met de verftechniek die zij hebben ontwikkeld. Zo wordt ons project ook een co-creatie. Onze reportage werd in onder andere Knack en Mo Magazine gepubliceerd en er was een expo tijdens Design Fest Gent dit jaar. We zouden het project graag verderzetten maar daarvoor hebben we nog middelen nodig. Hopelijk vinden we daarvoor een nieuwe beurs.”
Van Looy’s engagement vind je ook terug in andere projecten. “Op dit moment ben ik bezig aan een project dat nog in zijn kinderschoenen staat. Samen met een journalist zou ik iets willen doen rond dierenrechtenactivisme. Al zitten we nog in de fase van aftasten; ik heb mijn visueel plan en zij haar tekstueel plan. We moeten nog bekijken of die bij elkaar passen. En ook daarvoor zullen we de nodige middelen moeten zoeken om het project te kunnen uitvoeren.
Daarnaast zou ik heel graag iets doen met een natuurreservaat in Berchem, vlakbij waar ik woon. Ik kwam er terecht toen ik op pad was met een vogelteller. Ik woonde er jaren dichtbij maar was er nog nooit geweest. Dat stukje natuur midden in de stad intrigeert me. Misschien kan ik er samen met Natuurpunt iets mee, dat moet ik nog uitzoeken. Ik vind het belangrijk om mezelf in die projecten te leggen. Vaak gaan ze over ons klimaat, en daar probeer ik zelf ook naar te leven. Ik eet plantaardig en probeer mijn gedrag aan te passen.”
Sinds kort is Van Looy ook lid van Women Photograph, een netwerk van vrouwelijke en non-binaire fotografen over de hele wereld. “Elk jaar kan je daarvoor kandideren. En tot mijn grote vreugde mocht ik dit jaar aansluiten. Ik had bij hen ook al een workshop Long Term Project gevolgd. Het is een heel interessant netwerk, er zitten veel fotografen in het netwerk met expertise op het vlak van journalistieke fotografie. Ook met het klimaat, het thema waar mijn projecten vaak rond draaien, zijn een aantal fotografen bezig. Heb je vragen dan zijn er altijd fotografen die je kunnen helpen. Ze delen ook pitch calls en editor lijsten, ik ben heel blij dat ik daarvan deel kan uitmaken.”
Van Looy fotografeert al jaren met Nikon. “Ik heb twee Nikon Z7 II-toestellen, daar werk ik het liefste mee. Het was even aanpassen, want het was de eerste keer dat ik met een systeemcamera werkte. Voor de Z-camera had ik een Nikon D810. Ik ben blij dat ik de overstap heb gemaakt, het is een heel fijne camera. Hij ligt goed in de hand en is een pak lichter dan mijn vorige camera. Gelukkig, want ik kreeg steeds meer last van het gewicht op mijn polsen. Dat is nu veel beter. Handig ook als je zoals ik alleen werkt, dan kan je je materiaal snel meenemen. Er zit ook veel meer detail in de beelden. En ook de videofunctie is super, ik gebruik het toestel dan ook graag om video’s mee te maken.
Naast de twee toestellen heb ik ook een aantal lenzen waar ik graag mee werk. Mijn 24-70mm 2.8 is mijn favoriete lens, met mijn MC 50mm f/2.8 Macro maak ik macrobeelden als dit past binnen een bepaalde reeks en mijn 40mm f/2.0 lens gebruik ik vaak voor de video’s die ik maak. Laatst leende ik van Nikon ook de 85mm lens, dat is zeker ook een aanrader. Groothoeklenzen heb ik niet, want die gebruik ik bijna nooit in mijn fotowerk.
Ik kwam echt in contact met Nikon toen ik mijn NPS-lidmaatschap, Nikon Professional Services, aanvroeg. Een bevriend fotograaf maakte mij er attent op dat dat interessant was voor beroepsfotografen. Als je eens in de problemen komt met materiaal of je hebt andere vragen, dan snellen zij jou ter hulp. Op die manier kwam ik met een Nikon-medewerker in contact en ging de bal aan het rollen. Ze vroegen me ook voor een artist talk op de Photo Days. Het is heel fijn om met hen samen te werken.”
Naast fotografie verdiepte Van Looy zich de voorbije jaren ook in videografie. “Uren zat ik op Youtube om tutorials te bekijken en mezelf de kneepjes van het vak te leren. Ik heb ook een aantal vrienden die videograaf zijn, hen heb ik de pieren uit hun neus gehaald. In hart en nieren blijf ik fotograaf, maar video’s maken, vormt een fijne afwisseling. Het leert je om anders naar beelden te kijken, om het verhaal op een andere manier te framen en te vertellen. Mijn opnames maak ik met de Nikon Z7 II, maar intussen hebben ik ook weer een arsenaal aan materiaal verzameld om video’s te maken. Er komt toch heel wat bij kijken.”
“Terugblikkend op mijn parcours als fotograaf blijkt een van de beelden die ik in Noorwegen maakte een belangrijk moment in mijn loopbaan. Ik was daar op pad met een wildlifefotograaf die ik met mijn camera volgde. Het was geen simpele opdracht en heel vermoeiend, maar daar besefte ik wel dat je met je camera een verhaal kan vertellen. Het zaadje voor mijn latere projecten werd daar gelegd.
Een ander beeld dat me altijd is bijgebleven, is de foto die ik in Marokko maakte voor Charlie Magazine. Het was een vluchtig beeld van een Marokkaanse vrouw die haar woning terug binnen wandelt. We waren daar op bezoek om de vrouwen die tapijten weven in beeld te brengen. De vrouwen mochten niet zichtbaar op de foto. In eerste instantie zag ik het niet meteen als mijn favoriete beeld. Maar bij een tweede blik zag ik hoe prachtig de kleuren overeenkwamen en hoe ik van een moeilijke situatie toch een mooi beeld kon maken.
In de toekomst hoop ik nog meer journalistieke projecten uit te werken. Het idee om dat te doen is met de jaren gegroeid bij mij. Hoe meer verhalen ik kan vertellen, hoe gelukkiger ik daar van word. Ik wil verhalen vertellen, en de stem van mensen, dieren en de natuur vertolken. Ja, er schuilt een activist in mij.”
Schrijf je in op onze nieuwsbrief om het laatste nieuws uit de fotografiewereld te ontvangen én het gratis ebook ‘Start met Fotograferen’.
Krijg Shoot Magazine 6 keer per jaar (inclusief 2 extra dikke dubbelnummers) vol inspiratie, tips en fotoplezier rechtstreeks in je brievenbus.
