Hondenfotografie vraagt geduld, kennis van hondengedrag en de juiste techniek. Lees alle tips van professioneel fotografe Elke Braet.
Op zich kan eenieder een foto van een hond maken, maar door kennis te nemen van je model en het ras kun je die foto net iets boeiender maken voor de buitenwereld. Van een Amerikaanse bulldog kan je nu eenmaal niet verlangen dat je perfecte actiefoto’s gaat vastleggen, hoewel het ook vertederend kan zijn om die open bek en kwijl te kunnen vastleggen.
Bij hondenfotografie draait alles om geduld. Je werkt met levende wezens die hun grenzen hebben, dus het is belangrijk om je model goed te leren kennen. Verzamel daarom vooraf voldoende informatie bij de eigenaar of via internet.
Bij oudere honden beperk je de wandelafstand en kies je fotolocaties dicht bij elkaar. Bij jonge honden moet je rekening houden met de groeischijven. Vermijd sprongen en zachte ondergrond. Wil je toch actiefoto’s maken van een pup, kies dan voor een stabiel bospad zonder kuilen.
Allergieën zijn belangrijk om te kennen, zowel qua ondergrond (bijvoorbeeld gras) als qua voeding (welke snoepjes mag je gebruiken?). Let tijdens de shoot steeds op zowel het gedrag van de hond als de omgeving. Een hond die veel stresssignalen vertoont, oogt namelijk minder mooi op de foto.
Net zoals bij gewone fotografie zijn er ook in hondenfotografie enkele basisregels voor een geslaagd portret. Het is mooi wanneer alle vier de poten zichtbaar zijn, en een gesloten bek oogt vaak aangenamer. Honden die trucjes kennen, leveren vaak minder alledaagse beelden op.
Een trotse, rechte houding werkt beter dan een ineengezakte zit. Als fotograaf kun je hier invloed op hebben door de aandacht van de hond te trekken met snoepjes, speeltjes of geluidjes (bijvoorbeeld YouTube: Sounds that make dogs tilt their heads).
Ook de samenwerking met de eigenaar is cruciaal. Door aanwijzingen te geven, zoals op een bepaalde manier lopen of ergens gaan staan, kun je de blikrichting en houding van de hond subtiel sturen.
Honden komen in de natuur in elk seizoen prachtig tot hun recht. Houd wel rekening met het broedseizoen en de bloeiperiodes, zoals bij heide, voordat je het bos intrekt. Door slim je standpunt te kiezen, kun je de illusie wekken dat de hond midden in de heide, tulpen of een bloemenveld zit.
Ga je fotograferen op het strand, let er dan op dat in België veel stranden een hondenverbod hebben van maart tot september/oktober.
Een stad zit vol prikkels voor een hond en dat kan de aandacht snel afleiden. Daarom fotografeer ik het liefst op zondagochtend, wanneer het nog rustig is. Het ontwaken van de stad heeft een bijzondere sfeer en dit moment geeft je de kans in alle rust te werken met je model.
Een stad zit vol prikkels voor een hond: geuren van andere honden, verkeer, lawaai, kleuren en drukte. Dat kan de aandacht snel afleiden. Door slim gebruik te maken van het lijnenspel in de stad kun je de hond extra goed laten uitkomen. Mijn voorkeur gaat hier vaak uit naar elegante rassen, zoals de Weimaraner, Vizsla, Saluki, Duitse Staander Korthaar of Catahoula.
Wie urbex en hondenfotografie wil combineren, moet zich goed voorbereiden. In verlaten gebouwen is vaak weinig tot geen licht, dus zorg dat je materiaal daarop is afgestemd. Ik stapte ooit een oude fabriek binnen waar het bijna volledig donker was, en met enkel prime-lenzen had ik maar beperkte mogelijkheden voor mijn model.
Ga nooit alleen naar een urbexlocatie en wees je ervan bewust dat dit meestal illegaal is. De veiligheid van jou én je hond staat altijd voorop.
Tijdens elke shoot probeer ik de band tussen hond en eigenaar vast te leggen. Vaak nemen we dat vanzelfsprekend, tot het plots niet meer zo is. Het getippel van nagels op de vloer, dat kleine gebaar… je mist het pas wanneer het wegvalt.
Veel mensen willen liever niet zelf op de foto, maar juist die gezamenlijke beelden blijken achteraf van onschatbare waarde. Neem daarom de tijd om ook deze momenten vast te leggen. Laat eigenaar en hond met elkaar interageren: een pootje geven, het hoofd op de knie leggen, of gewoon een liefdevolle zoen. Dit zijn vaak de meest ontroerende foto’s. Geef de eigenaar ook duidelijke kledijtips mee zodat het geheel harmonieus oogt.
Naast het gebruikelijke fotografiemateriaal zoals mijn Nikon camera’s (Nikon Z9 & Z7II), mijn lenzen (Z 24mm, Z 50mm, Z 135mm en Z 70-200mm), een stofdoekje, SD-kaarten en regenbescherming neem ik ook altijd hondgerelateerde items mee.
Zo heb ik standaard drie fotografieleibanden bij me. Sommige eigenaren willen liever geen halsband of leiband op de foto. In dat geval gebruik ik een dun touwtje dat later eenvoudig in Photoshop kan worden weggewerkt.
Verder zit er altijd een zakje hondensnoepjes van gedroogd, hypoallergeen vlees in mijn rugzak. De snoepjes die de eigenaar meebrengt, verliezen soms na een tijdje hun aantrekkingskracht. Wanneer een hond snel verveeld raakt of zijn aandacht verliest, helpt het vaak om mijn eigen snoepjes tevoorschijn te halen en een nieuwe geur aan te bieden.
Mocht ook dat niet meer werken, dan heb ik altijd een piepspeeltje bij me. Dat kan gerust een simpel piepertje zijn dat je uit een hondenknuffel haalt.
Tot slot neem ik standaard een handdoek mee bij grotere rassen zoals de Berner Sennen of de Newfoundlander. Die komt goed van pas om kwijl weg te vegen – alles wat je niet hoeft te retoucheren in Photoshop is mooi meegenomen.
Herinneringen vervagen, maar een foto bewaart de essentie en kan herinneringen doen herleven. Voor mij persoonlijk is fotografie meer dan een passie geworden. Na het verlies van mijn moeder op jonge leeftijd bleven er veel onbeantwoorde vragen en emoties. Fotografie brengt rust en helpt me gevoelens te verwerken. Vooral in mijn urbex-beelden vind ik een uitlaatklep voor die intensiteit.
Waarom dan honden? Omdat honden puur en oprecht zijn. Mijn eigen hond Nakiro stond aan mijn zijde in de moeilijkste periodes van mijn leven. Voor veel mensen zijn honden een symbool van liefde, familie, geluk en vertrouwen. Dat is precies wat ik probeer te vangen in mijn foto’s.
Elke startte met fotograferen toen haar Vizsla-pup Nakiro in 2015 in haar leven kwam. Wat begon met een Nikon D3200 groeide uit tot een professionele carrière in hondenfotografie, later uitgebreid met familie- en huwelijksreportages. Sinds 2017 is ze actief als fotografe in bijberoep en geeft ze lezingen en workshops in samenwerking met Nikon Belgium. Haar werk werd meermaals bekroond, met onder meer goud bij de International Photography Awards, een finaleplaats bij de Dog Photography Awards en een top 3-plaats bij de FEP Awards.
Schrijf je in op onze nieuwsbrief en ontvang elke woensdag en vrijdag het beste uit de fotografiewereld in je mailbox.
Krijg Shoot Magazine 6 keer per jaar (inclusief 2 extra dikke dubbelnummers) vol inspiratie, tips en fotoplezier rechtstreeks in je brievenbus.
