Sony A6500 systeemcamera

Shoot ging 30 dagen aan de slag met een Sony-systeemcamera om te ontdekken of de geruchten over het einde van de DSLR correct zijn.

Eind juni mocht de Shoot-redactie een uitnodiging ontvangen van Sony voor een evenement in Dublin. Op dat moment was het nog niet geweten wat er op het programma stond, maar dat het om een nieuwe camera ging, daar konden we zeker van zijn (Uiteindelijk waren het er twee, de Sony A7RIV en RX100 VII). 

Het toeval wilde dat deze redacteur op bijna hetzelfde moment een citytrip naar Dublin gepland had en de twee sloten netjes achter elkaar aan. Echter had ik nog niet de kans gekregen om voor Shoot een Sony-camera te reviewen en zelf maak ik vrijwel exclusief gebruik van mijn full-frame DSLR. Niet meteen de beste basis om naar een evenement te vertrekken dus, maar gelukkig kon ik bij Sony terecht om even een camera te lenen. Onmiddellijk voor het duurste toestel gaan leek me niet het beste idee en uiteindelijk koos ik voor de Sony A6500, een APS-C systeemcamera, en de 24-105mm f/4.0 G lens. De ideale reisgezellen, zo bleek, maar dat gevoel kwam pas later, na uitgebreid kennis te maken. 

Sony A6500 systeemcamera
Sony A6500 – ISO 2500, 71 mm, f4.0, 1/125 sec

Gewicht: DSLR vs systeemcamera

Het moment dat je een systeemcamera vastneemt, merk je onmiddellijk het verschil in gewicht en omdat ik persoonlijk gewend ben om tevens een verticale grip te gebruiken, was het verschil in de praktijk dus nog groter. Tijdens het inpakken voor mijn reis viel op wat de impact was van dit lagere gewicht en de veel compactere body van de A6500. Waar mijn fototas met mijn DSLR en twee lenzen maar net dicht kan, had ik in dit geval zelfs nog plaats voor een tweede en derde lens als ik die had gehad. Het grootste verschil zat hem echter in het dagdagelijkse gebruik. Tijdens het citytrippen wordt er veel gewandeld en ik zweer dan bij mijn Capture-clip van Peak Design. Hang daar echter een DSLR aan met een 24-70mm lens (of erger, een 70-200mm) en je merkt een duidelijk verschil in balans. Het punt gaat hier duidelijk naar de systeemcamera. 

Geen aandachtstrekker

Mijn favoriete optie van eender welke systeemcamera is de silent shooting-modus. Bij straatfotografie stoor ik het onderwerp van mijn foto nu eenmaal niet graag en het feit dat de A6500 muisstil is (als je dat wil), is geweldig. De camera was ook gewoon minder opvallend door zijn formaat, al moet ik toegeven een DSLR, en zeker een met grip, er gewoon indrukwekkender uitziet. Aan de andere kant ben ik dan weer niet overtuigd geraakt over de manier waarop de A6500 in de hand ligt. Op dat vlak hebben producenten zoals Nikon een duidelijk beentje voor dankzij hun jaren aan ervaring met het ontwerpen van camera’s. Dat gezegd zijnde, toen ik in het tweede deel van de maand aan de slag ging met de Sony A7R IV, werd dat verschil al kleiner door de verbeteringen aan het design van deze camera. 

Sony A6500 – ISO 2000, 75 mm, f/4.0, 1/125 sec

Liefde op het eerste gezicht met Eye AF

Op het vlak van autofocus ging er een nieuwe wereld voor me open dankzij Eye AF. Mijn DSLR bezit die mogelijkheden niet en focuspunten moeten dus manueel gekozen worden. Het verschil is echter enorm en na een maand met deze twee camera’s is het dan ook een gigantische stap terug naar mijn DLSR, die ook maar een beperkt aantal focuspunten heeft ten opzichte van de Sony-systeemcamera’s, waar deze een enorm hoog percentage van het beeld bedekken. Bovendien maakte de Eye AF me een betere fotograaf. Plots was het immers mogelijk om langer na te denken over compositie, aangezien er minder tijd verloren ging aan de technische elementen van het fotograferen. Sony heeft hier een enorm beentje voor op de concurrentie en ik raad dan ook iedereen aan om eens te experimenteren met hun camera’s op een beurs of in de fotowinkel. 

Sony A6500 systeemcamera
Tja, soms werkt Eye AF net iets te goed. Vertrouw dus niet altijd op technologie.

Gebruik van LCD-scherm vs zoeker

Tijdens het fotograferen merkte ik ook iets anders op: Ik vertrouwde steeds vaker op het LCD-scherm op de achterkant van de camera in plaats van op de zoeker, omdat ik op die manier exact dezelfde prestaties kreeg. Bij mijn DSLR is fotograferen met live view aan mogelijk, maar het is allesbehalve snel en praktisch. Met een systeemcamera heb je dat probleem niet, en hoewel je natuurlijk inlevert aan stabiliteit door de camera verder van je lichaam te houden, is deze manier van fotograferen enorm praktisch omdat je je omgeving in het oog kan houden.

Enkele jaren geleden vond ik systeemcamera’s nog een leuk concept, maar zag ik hen nooit de krachtige DSLR aan de kant duwen. Vandaag ziet de toekomst er echter helemaal anders uit en net als zoveel anderen overweeg ook ik om de overstap te maken, want ik wil simpelweg de best mogelijke foto’s maken en als dat makkelijker kan, waarom ook niet? 

Advertentie



Wil je beter leren fotograferen?

Neem dan een abonnement op Shoot Magazine (8x per jaar).

Shoot is hét fotografiemagazine voor en door enthousiaste fotografen. In Shoot vind je de beste tips en trucs, workshops en cursussen voor geslaagde foto’s, de knapste fotoplekjes in België, de helderste uitleg over fotografietechnieken, tests van nieuwe camera’s, lenzen en meer, plus foto’s van de beste Belgische fotografen.