Modellenfotograaf Staf Devriese werkt al sinds 2000 met modellen. Over vertrouwen, zelfbeeld, één licht in een omgebouwde garage en de schaduwkant van TFP.
Ze had al heel wat foto’s van zichzelf, maar allemaal in Victoriaanse kledij. Staf Devriese maakte tijdens de shoot ook een paar gewone portretten, “dat kan ik niet laten”. Toen ze die zag, barstte ze in tranen uit. “Ooh, ik ben mooi.” Zijn antwoord: “Ja natuurlijk ben je mooi.” En dan kwam het hele verhaal.
Het is geen uitzondering, zegt hij. Talrijke keren heeft hij gezien hoe een fotoshoot iets verandert aan hoe iemand naar zichzelf kijkt. Na ruim 25 jaar modellenfotografie is dat misschien wel de rode draad in zijn werk: niet één stijl of techniek, maar de manier waarop hij met mensen omgaat.
Lees ook: Modelfotografie in huis: sfeervolle foto’s met natuurlijk licht
Zijn eerste camera kocht Devriese op zijn zestiende, met zijn eerste verdiende geld: een Asahi Pentax SP1000. Daarna volgde een lange periode van huis, tuin en kinderen fotograferen. De ommekeer kwam rond 2000, toen hij alleen ging wonen en via een kennis een vrouw leerde kennen die graag voor de lens stond. Ze deden samen een shoot, en dat klikte.
Via avondschool en tal van workshops groeide zijn passie uit tot vakmanschap. Wat hij daar vooral leerde, is aandacht voor detail, zodat hij achteraf niet te veel moet bewerken. “Zeker analoog, maar ook digitaal.” Wat hij zelf moest ontdekken? “Het aansturen. Weten wat je wil.”
Sinds 2003 is hij zelfstandige in bijberoep. Hij woonde toen in Antwerpen en fotografeerde er interieurs van antiekzaken, vaak in combinatie met een modelshoot. Die zaken wilden graag een factuur. Voltijds fotograaf worden had hij graag gedaan, geeft hij toe, maar daarvoor miste hij naar eigen zeggen het nodige zelfvertrouwen.
Veel van zijn klanten zijn geen professionele modellen. Hoe hij hen op hun gemak stelt, kan hij moeilijk als methode omschrijven. “Eerlijk? De meeste mensen zeggen dat ze zich zeer snel comfortabel voelen bij mij.” Hij werkte jarenlang met een aantal vaste modellen. “Zalig was dat. Je leerde elkaar beter kennen, sprak gemakkelijk af.” Tot het leven tussenkwam: modellen trouwden, kregen kinderen of hadden een partner die er niet meer mee akkoord ging.
Een ander verhaal dat hem bijblijft: iemand merkte ooit op dat er alleen slanke mensen op zijn website stonden, en vroeg of hij ook minder slanke vrouwen fotografeerde. Dat deden ze, met mooie portretten en sensuele foto’s als resultaat. “Ze was nog nooit zo blij. Ze mocht zijn wie ze was. Hoe ze was.”
Ook shoots in emotioneel zware periodes horen erbij. Daar is volgens Devriese geen truc voor, alleen respect en begrip. “Niet doen alsof, maar écht empathisch zijn.”
Devriese fotografeert portretten, fashion, glamour en artistiek naakt. De grenzen tussen die genres legt hij helder uit. Bij glamour is er bijvoorbeeld geen tepel te zien, en draait het om een vrouw die mooi, zacht en vrouwelijk in beeld komt, al dan niet zelfzeker of zich bewust van haar schoonheid. Bij stijlvol naakt kan er meer zichtbaar zijn, maar nooit expliciet. “Een blik, de uitstraling, de houding vallen eerst op.” Stijlvol naakt in de natuur, en zeker in combinatie met oude bomen, maakt hij ook heel graag. Expliciet naakt doet hij niet.
Elke shoot begint met een kennismakingsgesprek, ook als er al veel per mail besproken is. Toch loopt het tijdens de shoot meestal anders. Hij start met wat afgesproken is, samen bekijken ze de eerste resultaten, en dan komen er nieuwe ideeën bij. “Oh, kunnen we dat ook eens proberen? Et voilà.”
Over het gebruik van de beelden is hij strikt. Het model of de klant krijgt een mooie selectie bewerkte beelden, en in een contract leggen ze samen vast wat mag en wat niet.
Over grensoverschrijdend gedrag in de modellenwereld heeft Devriese veel te vertellen. Zijn eigen manier van werken is door de aandacht van de voorbije jaren niet veranderd, zegt hij, omdat hij altijd respectvol met iedereen is omgegaan. Modellen aanraken doet hij nooit. “Is een houding heel goed, maar ligt een haarlok verkeerd, dan gebruik je je pink. En je vraagt het altijd.”
Het probleem ligt volgens hem bij wat hij “foutografen” noemt: mannen met een camera die het enkel te doen is om bloot te zien. Van betrouwbare modellen hoorde hij er genoeg verhalen over. In een Facebookgroep waar modellen ervaringen delen, las hij eens hoe een model een slecht verlopen shoot beschreef. Tot zijn verbazing reageerde net een van die foutografen dat je een model inderdaad nooit mag aanraken. “Hypocrisie ten top!”
Voor beginnende modellen is het onder andere daardoor moeilijk geworden. Wie een foto post in een TFP-groep, krijgt meteen tientallen reacties. Zijn advies aan hen: kijk wie het is. “Zijn het zijn eigen foto’s of een moodboard met foto’s van anderen? Doe navraag bij andere modellen.”
Zijn studio in Rupelmonde was vroeger een garage. Aan één kant hangen de achtergronden, aan de straatkant zware gordijnen. Er ligt laminaat, alle kasten zijn zwart met goud geschilderd en de achtergrondrollen en doeken liggen boven op de rails.
Hij begint altijd met één licht, meestal een octabox van 120 cm, vaak aangevuld met een beauty dish of een striplight. Voor zijn lowkeys en bodyscapes, een genre waar hij duidelijk van houdt, is de opstelling nog eenvoudiger: één vaste lens en één striplight met grid. “Het is zo subtiel, zo inspelend op de fantasie.”
Devriese fotografeerde altijd met Canon en gebruikt nog steeds zijn 6D, met de 85 mm en de 70-200 mm. Enkele jaren geleden kocht hij een Fujifilm als compacte reiscamera. Intussen heeft hij drie Fujifilm-camera’s en vijf lenzen, met de XF 56mm f/1.2 R APD als favoriet. Voor licht vertrouwt hij grotendeels op Godox, met de AD200 als vaste waarde, als haarlicht of op locatie.
Achter de computer zit hij niet graag, dus de nabewerking blijft beperkt tot een eenvoudige beauty retouch, na afspraak met het model. “Moedervlekjes mogen blijven. Acne die volgende week weg is, mag uiteraard weg.” De huid verzacht hij zo weinig mogelijk, al legt hij wel graag accentjes in het haar.
Eén shoot die er voor hem bovenuit steekt, heeft hij niet. “Ik heb zoveel leuke, fijne mensen leren kennen. Zoveel hartelijke ontmoetingen, zoveel intieme gesprekken. Allemaal om te koesteren.”
Zijn dierbaarste foto kiezen is dan ook moeilijk, maar hij komt uit bij een beeld van een workshop in de Drôme. Het was warm, iedereen stond met de voeten in een riviertje, en Devriese zag tussen de stenen een beeld. Hij vroeg zijn vriendin of ze daar wilde gaan liggen en liep rond tot hij de perfecte hoek vond. Ze viel bijna niet op tussen de stenen. Daarna was het een kwestie van de juiste sluitertijd, zodat er nog genoeg beweging in het water zat.
Zijn tip voor wie zelf met modellen of portretten aan de slag wil, is duidelijk: vergeet de Facebookgroepen en ga op stap. Spreek mensen aan, zodat ze je al gezien hebben. Wie wil bijleren, kan ook eens een professioneel model boeken via PurplePort of Model Mayhem. “Ja, dat kost je wat geld, maar als het klikt, kan je veel van hen leren. De meesten kennen wel wat van compositie en licht.” Hij deed het zelf maar een paar keer, telkens met een positieve ervaring.
Hij doet het zelf ook zo. Op Fujikina in Gent raakte hij onlangs aan de praat met een beginnende hobbyfotografe. Ze was zo naturel en kon zo mooi lachen dat hij haar vroeg of ze geen zin had in een streetfashionshoot. Het antwoord kende hij al: “Maar ik ben niet fotogeniek.” Zijn reactie: “De helft van de dames in mijn portfolio heeft dat ook gezegd.”
Staf Devriese heeft een studio in Rupelmonde en fotografeert portretten, fashion, glamour en artistiek naakt. Meer werk kan je vinden op stafdevriese.be en op Instagram via @stafdevriesephotography.
Schrijf je in op onze nieuwsbrief om het laatste nieuws uit de fotografiewereld te ontvangen én het gratis ebook ‘Start met Fotograferen’.
Krijg Shoot Magazine 6 keer per jaar (inclusief 2 extra dikke dubbelnummers) vol inspiratie, tips en fotoplezier rechtstreeks in je brievenbus.
