Larry Fink fotografeert al meer dan vijf decennia prototypische momenten uit het gewone leven in Amerika. Shoot sprak hem naar aanleiding van een expo in Brussel.

Larry Fink (Brooklyn, New York, 1941) onthult gebeurtenissen die normaal gesproken nauwelijks opvallen. Van managers en fabrieksarbeiders, over boksers en jazzmuzikanten tot de jetset in Hollywood.

In Brussel loopt tot 2 juli een overzichtstentoonstelling van deze iconische fotograaf. Shoot interviewde hem naar aanleiding daarvan.


Shoot: ‘Beautiful People’ toont een summier overzicht van uw oeuvre. Wat is de belangrijkste constante in de manier waarop u al meer dan vijftig jaar fotografeert?

Mijn gevoel voor empathie. Dat is de basis voor alles wat ik doe. Ik neem af en toe wel een stelling in, maar ik probeer altijd te begrijpen hoe de mensen voor de lens interageren met elkaar of met mij. Ik probeer de ziel vast te leggen, als het ware.

In sommige culturen houden mensen er om die reden niet van dat hun foto wordt genomen.
Klopt, en ze hebben groot gelijk. (lacht) Zo’n fototoestel zuigt de ziel weg. Ik zeg altijd aan mijn studenten dat fotografie werkt als een voodoopop. Er gaat namelijk veel kracht uit van een beeld en de impact ervan mag je heus niet onderschatten. Of overschatten. Foto’s nemen moet ook gewoon fun zijn.


Pat Sabatine’s 8th Birthday Party, Martins Creek, PA

Hoe kijkt u aan tegen de digitale evolutie in fotografie?
Het is een zegen en een vloek. Iedereen kan nu geweldige foto’s nemen – wat ik absoluut positief vind – maar tegelijk is een groot stuk autoriteit die van fotografen en artiesten uitging, compleet verdwenen.
Alles wordt nu spontaan vastgelegd waardoor de communicatie – want dat is fotografie in se – gereduceerd wordt tot oppervlakkige boodschappen die weinig van doen hebben met visuele criteria. Het is bijna een parodie van de werkelijkheid geworden. De commercialisering speelt daarin een grote rol in. Alles moet snel gaan zonder na te denken over de culturele context waarbinnen fotografie een belangrijke rol speelt. Einde van de lezing. (lacht)

U werkt sinds een tijd ook digitaal?
Alleen om foto’s te nemen. Van Photoshop weet ik niets, daar heb ik iemand voor. Op reis neem ik tegenwoordig geen analoog toestel meer mee. Digitale toestellen zijn behoorlijk vernuftig en bezitten tal van interessante opties, maar ik vind ze niet snel genoeg voor wat ik doe. Ik mis een zekere controle. Ze doen niet wat ik wil. Heel af en toe leggen ze toch iets vast dat ik goed vind.

Ook grote artiesten maken dus wel eens lucky shots?
Hey, mijn hele werk bestaat uit toevalstreffers. (lacht) Nee, ik weet heel goed waar ik mee bezig ben. Ik bekijk elke situatie vanuit een vooropgesteld idee en manoeuvreer me zodanig tot ik op de juiste plaats op het juiste moment ben. En af en toe dirigeer ik de mensen om het beeld vast te leggen dat ik voor ogen heb.

Net omwille van uw snelle werkmethode wordt u een snapshotartiest genoemd…
En daar ben ik niet echt blij mee. Ik ben een snelle fotograaf: ik beweeg constant om de juiste positie te vinden, dan druk ik af op het juiste moment. Maar het is geen instant fotografie.

Waarom werkt u haast uitsluitend in zwart-wit?
Ik wil geen gebruik maken van kleurenlabo’s. (lacht) Zwart-wit reduceert alles tot vorm en emotie. Er zijn minder schakeringen en nuances mogelijk dan bij kleur. Net als bij digitale fototoestellen heb ik te weinig controle in kleur. Kleuren zijn alom aanwezig en leiden de aandacht af. Dat wil ik niet. Digitale kleuren fascineren me wel, maar ik zet ze uiteindelijk toch terug om naar zwart-wit.


Kate Winslet, Oscar Party, Los Angeles

Welke toestellen gebruikt u voornamelijk?
Mijn belangrijkste toestel is een Mamiya 6 (6x6cm), een prachtige camera die niet meer wordt gemaakt. Af en toe gebruik ik een Mamiya 7 (6x7cm). Digitaal vind ik de Leica M9 een geweldig toestel, maar ik heb er zelf geen.
Ik heb gekozen voor de Ricoh GR Digital III, nauwelijks groter dan een pakje sigaretten maar even scherp als een Hasselblad. Werkelijk verbluffend. Het is traag maar doet zijn ding. Ik werk ook met een Canon G10 en G12. Die hebben meer contrast dan de Ricoh, zijn net iets gebruiksvriendelijker maar minder scherp.
Sommige artiesten noemen het denigrerend speelgoedcamera’s, maar ik ben een speelvogel dus wat is het probleem? (lacht)

Beautiful People

Nog tot 2 juli in Box Galerie
Maliestraat 88
1050 Brussel
Tel. 02.537.95.55
www.boxgalerie.be

Van woensdag tot en met zaterdag van 14.00 tot 18.00 uur.

[extern_gallery urls=”http://cdn.minoc.com/zd_images/2011/23/fink_032small.jpg||http://cdn.minoc.com/zd_images/2011/23/fink_013small.jpg||http://cdn.minoc.com/zd_images/2011/23/fink_037small.jpg||http://cdn.minoc.com/zd_images/2011/23/fink_012small.jpg” caption=”Blue Horizon, Philadelphia, PA||Kate Winslet, Oscar Party, Los Angeles||Pat Sabatine’s 8th Birthday Party, Martins Creek, PA||Ornette Coleman, New York”]

Advertentie



Wil je beter leren fotograferen?

Neem dan een abonnement op Shoot Magazine (8x per jaar).

Shoot is hét fotografiemagazine voor en door enthousiaste fotografen. In Shoot vind je de beste tips en trucs, workshops en cursussen voor geslaagde foto’s, de knapste fotoplekjes in België, de helderste uitleg over fotografietechnieken, tests van nieuwe camera’s, lenzen en meer, plus foto’s van de beste Belgische fotografen.