De Japanse lenzenbouwer Tamron kondigde op Photokina vorig jaar al aan dat hij zijn 90mm-macrolens zou gaan vernieuwen met beeldstabilisatie en stille autofocus.

We kregen dit objectief enkele dagen in handen. Te kort voor een uitgebreide test, maar lang genoeg voor een globale indruk en een aantal testfoto’s, die je onder aan dit artikel kunt beoordelen.

Op ware grootte
Ook al gaat het hier om een professioneel objectief, De Tamron SP 90mm f/2.8 Di VC USD Macro 1:1 biedt ook voor de liefhebber een eenvoudige manier om macrofoto’s te maken op zowel crop- als fullframe-spiegelreflexcamera’s van Canon, Nikon en Sony.

De lens heeft een afbeeldingsmaatstaf van 1:1. Dat betekent dat je kleine voorwerpen van dichtbij op ware grootte kunt fotograferen, tot op een afstand van 30 cm. De microwereld opblazen tot levensgrote proporties gaat dus niet. Daar staat tegenover dat je het objectief ook heel goed kunt gebruiken als portretlens.

Stabiel en stil
Dit soort macrolenzen is er natuurlijk al langer, maar fabrikanten rusten ze tegenwoordig uit met stabilisatie en geruisloze autofocusmotoren. Tamron kan als alternatieve lenzenbouwer voor de grote cameramerken in deze ontwikkeling niet achterblijven.

Het heeft zijn vibration compensation (VC) en ultrasonic silent drive (USD), twee technologieën die je wellicht al kent van de andere recente Tamron-objectieven, nu dus ook toegepast op zijn bestaande 90mm-macrolens. Maar ook het optische gedeelte en de reflectiewerende coating zijn opnieuw ontworpen.

De lens is vrij basaal uitgevoerd, met schuifjes voor focusbereik, het aan- of uitzetten van de stabilisatie en de keuze tussen automatische en manuele scherpstelling. Geen poespas, Tamron heeft zich geconcentreerd op de scherpte, wat bij macrofotografie uiteraard van het grootste belang is. Op dit punt scoort de lens dan ook zonder meer uitstekend, zo ondervinden we tijdens het maken van proefopnamen.

Meestal statief nodig
De lens voelt stevig aan en is met zijn 550 gram relatief licht, vergeleken met de concurrentie. Neemt niet weg dat een halve kilo nog altijd zwaar is voor foto’s die je uit de hand schiet. Zeker bij macrobeelden die je maakt met een heel grote lensopening zoals f/2,8.

Bij de geringste beweging in je standpunt moet je dan al opnieuw focussen, omdat het scherpteveld zo uitermate klein is. Wil je macrofoto's maken van een piepklein wezen of voorwerp op ware grootte, dan heb je in veel gevallen dus een statief nodig – ook al helpt de beeldstabilisatie je een heel eind op weg met vier belichtingsstops winst.
 

De plastic behuizing oogt en voelt goedkoop, maar de zeer grote scherpstelring met rubberen ribben maakt dat goed; het lijkt wel een autoband. Hiermee scherpstellen gaat erg soepel. Automatisch focussen verloopt dankzij de USD-ultrasoonmotor inderdaad geruisloos en snel. Gezien de vaste brandpuntsafstand van 90 mm zit je de meeste beestjes niet echt op de lip, en je schrikt ze dus ook niet af met de autofocus.

Ook mensen die je wil portretteren jaag je geen schrik aan; met 90 mm blijf je op een voor je model comfortabele afstand. Het enige echte minpuntje is dat de accessoires wat karig zijn. Zo valt de iele bijgeleverde zonnekap vrij snel van de lens als je ongeduldig of gewoon wat onhandig bent. De filtermaat is overigens 58 mm.

Fraaie waas
Samengevat blinkt deze lens uit in scherpte en, mede dankzij de negen diafragmabladen, een zeer mooi onscherpe achtergrond (bokeh). Bij sommige opnamen op grote diafragma’s tekenen zich wel sterke lijnen af rond voorwerpen tegen een wazige achtergrond, maar chromatische aberratie (lelijke kleurlijntjes die ontstaan door lensafwijkingen) kunnen we het nauwelijks noemen. Je ziet het bijvoorbeeld bij het onderstaande portret van het kind.

Dit objectief ligt inmiddels in de winkels voor prijzen rond 750 euro, met vattingen voor Canon, Nikon en Sony. Onderstaande testbeelden werden gemaakt met een Canon-cropcamera met APS C-sensor (EOS 300D).

[extern_gallery urls=”http://cdn.minoc.com/zd_images/2013/21/130461_webimg2635.jpg||http://cdn.minoc.com/zd_images/2013/21/130461_webimg2639.jpg||http://cdn.minoc.com/zd_images/2013/21/130461_webimg2745.jpg||http://cdn.minoc.com/zd_images/2013/21/130461_webimg2816.jpg||http://cdn.minoc.com/zd_images/2013/21/130461_webimg2644.jpg||http://cdn.minoc.com/zd_images/2013/21/130461_webimg2649.jpg||http://cdn.minoc.com/zd_images/2013/21/130461_webimg2652.jpg||http://cdn.minoc.com/zd_images/2013/21/130461_webimg2655.jpg||http://cdn.minoc.com/zd_images/2013/21/130461_webimg2665.jpg||http://cdn.minoc.com/zd_images/2013/21/130461_webimg2757.jpg||http://cdn.minoc.com/zd_images/2013/21/130461_webimg2765.jpg||http://cdn.minoc.com/zd_images/2013/21/130461_webimg2773.jpg” caption=”f/2,8, 1/800, ISO 200||f/4,5, 1/400, ISO 200||(f/3,5, 1/125, ISO 100)||f/13, 1/320, ISO 200||f/3,5, 1/160, ISO 200||f/2,8, 1/4000, ISO 200||f/7,1, 1/320, ISO 200||f/7,1, 1/400, ISO 200||f/3,2, 1/125, ISO 100||f/20, 1/320, ISO 200||f/7,1, 1/125, ISO 200||f/5, 1/8, ISO 200″]