Op de hoogte blijven van onze nieuwste artikelen?

Schrijf je dan in voor onze nieuwsbrief en ontvang elke week onze beste artikelen in je mailbox.


Dit artikel is een bewerkte versie van een hoofdstuk uit het Grote Landschapsfotografieboek van Scott Kelby.

Om te voorkomen dat ik dit steeds opnieuw moet vertellen, geldt voor de meeste recepten in dit artikel: de eerste stap is om je camera op een statief te plaatsen en een draadontspanner te bevestigen of een draadloze afstandsbediening te gebruiken. Ik schrijf dat nu één keer op, hier, op deze bladzijde en dat geldt dan ook voor de andere recepten. Nou, eerlijk gezegd heb ik geen statief gebruikt voor de daglichtopname op bladzijde 207 of voor een paar andere foto’s die ik bij daglicht heb gemaakt. Het geldt dus voor de meeste foto’s. Voor de foto’s die op klaarlichte dag zijn gemaakt, wist ik dat ik een echt korte sluitertijd zou gaan gebruiken met heel veel licht, dus heb ik in tegenstelling tot de rest van de opnamen, mijn statief of Platypod niet tevoorschijn gehaald.

Maar zouden de foto’s scherper zijn geweest als ik dat wel had gedaan? Zeker weten! Hoe dan ook, zoals je weet zijn een statief en een draadontspanner voor landschapsfotografen net zo belangrijk als een fornuis en pannen voor een chef-kok. Je hebt beide vrijwel elke keer nodig om het recept te kunnen maken. Vanaf nu zal ik je vertellen wat voor soort foto het is en geef ik je het recept om die uitstraling te krijgen, zonder dat ik telkens weer begin over het statief en de ontspanner, want als goede kok (dat is trouwens iemand die veel kant-en-klaarmaaltijden of dingen gesmoord in saus klaarmaakt) weet je dat immers al. Oké, verwarm de oven voor, we gaan koken!

Compositie met leidende lijnen

Foto gemaakt in de modus diafragmavoorkeuze; 16–35mm-lens op 16 mm; ISO 100 bij f/11; sluitertijd: 1/4 seconde.

Kenmerken van dit type foto: een duidelijke, leidende lijn in het ijs leidt de kijker het beeld binnen.

Ingrediënten: de leidende lijnen zijn de drijfveren achter deze foto. Je gaat op zoek naar iets op de voorgrond wat de blik van de kijker de foto binnen leidt. In dit voorbeeld wandelde ik rond het meer op zoek naar scheuren in het ijs die in de richting van de bergen op de achtergrond liepen. Ik zou scheuren in alle richtingen kunnen vinden, maar de enige waar je in geïnteresseerd bent, zijn de lijnen die de richting aangeven waar je de kijker heen wilt leiden. Toen ik die scheur vond, zette ik mijn statief er recht voor en zo laag mogelijk bij de grond om het maximale uit die leidende lijn te halen. Dat ‘zo laag mogelijk’ gaan zorgde ervoor dat de scheuren in het ijs veel prominenter werden en dat maakte het effect van de leidende lijn veel sterker. Als ik mijn statief op ooghoogte zou hebben, zouden die scheuren verder weg en veel subtieler zijn. Omdat ik heel laag bij de grond was en een sterk voorgrondelement had, kon ik ook een extreme groothoeklens gebruiken.

Locatie: Jasper National Park, Alberta, Canada.

Spiegelachtige reflecties

foto gemaakt in de modus diafragmavoorkeuze; 24–70mm f/2.8-lens op 24 mm; ISO 100 bij f/8; sluitertijd: 1/250 seconde. Waarom f/8 in plaats van mijn standaard diafragma van f/11? Ik verdraaide de knop waarschijnlijk per ongeluk, maar het was een geluk bij een ongeluk, want f/8 is na f/11 de beste keuze, dus niets aan de hand.

Kenmerken van dit type foto: een glasachtige, spiegelachtige reflectie van de scène.

Ingrediënten: om dat stilstaande, glasachtige water te krijgen, moet je ’s morgens vroeg voordat de wind opkomt fotograferen. Als je een uur later komt, ben je te laat, want dan wordt het water woelig en verdwijnt de reflectie meestal. Omdat het water stil is, kun je de rotsen op de voorgrond in het ondiepe water door zien lopen. Als je meer van die rotsen onder water wilt laten zien, kun je een polarisatiefilter op je lens plaatsen, waardoor de reflectie vermindert. Maar in dit geval was het doel om de reflectie juist te kunnen zien. In deze compositie blijkt de horizonlijn in het midden te liggen, wat eigenlijk mijn minst favoriete plek is, maar deze foto is in de hoogte afgesneden om in de lay-out van een boek te passen. De werkelijke foto op ware grootte is ruimer. Ook liet ik om een lager perspectief te krijgen, de poten van het statief zakken.

Locatie: Lago di Valparola in de Dolomieten in Noord-Italië, ergens langs de weg tussen het gehucht La Villa en de Falzaregopas.

Sterke voorgrondelementen

Foto gemaakt in de modus diafragmavoorkeuze; 24–70mm f/2.8-lens op 24 mm; ISO 100 bij f/22; sluitertijd: 1/30 seconde. Waarom diafragma f/22? Het was een experiment. De achtergrond is een bergkam met sneeuw bedekte bergen en ik vond het prima om een beetje scherpte in te leveren en misschien wat lensvervorming te krijgen, om zowel de voor- als achtergrond scherp te krijgen. In dit geval loonde het niet echt. Er is niet genoeg scheiding tussen het ijs en de bergen om het echt op te merken.

Kenmerken van dit type foto: een sterk voorgrondobject dat je de rest van de foto intrekt.

Ingrediënten: de rots op de voorgrond is er om allure en diepte toe te voegen en om de kijker de foto in te leiden. Het is de visuele inleiding tot de foto. Ik liep net zo lang langs de oevers tot ik iets vond om op de voorgrond te zetten (je ogen worden onmiddellijk naar de rots op de voorgrond getrokken). Ik had het geluk dat de weerspiegeling in het water een aantal leidende lijnen creëerde. Die leiden je visueel van de rots en de kant naar de ijsberg. Het is bijna een grote pijl in het water voor de rots. Ik liet het statief een beetje zakken voor een lager perspectief.

Locatie: het gletsjermeer Jökulsárlón in het zuidoosten van IJsland, ongeveer 50 minuten van de stad Höfn.

Dramatische luchten

Foto gemaakt in de modus diafragmavoorkeuze; 24–70mm f/2.8-lens op 24 mm; ISO 100 bij f/9; sluitertijd: 6 seconden.

Kenmerken van dit type foto: een donkere, dramatische, bewolkte lucht.

Ingrediënten: Je kunt geweldige foto’s maken vlak voor of vlak na de regen. Hier zie je een dergelijke lucht, na de bui. Waarschijnlijk had het uren gegoten. En wel zo hard dat een vriend en ik tijdens een vroege avondmaaltijd besloten om het hotel niet meer te verlaten voor het fotograferen van een zonsondergang omdat er geen zonsondergang zou zijn. Maar toen hij een kleine breuk in de wolken zag, namen we onze kans (en een rit van 50 minuten) waar. Wetend dat als het een beetje zou opklaren, we op zijn minst een interessante lucht zouden hebben. En die hadden we ook. Tijdens de hele rit naar de locatie regende het, maar het stopte net voordat we aankwamen. Als je zo’n geweldige lucht hebt, maak je de compositie van de foto zodanig dat je minder voorgrond en meer lucht laat zien. Fotograferen na zonsondergang zorgt voor mooi, zacht licht. De wolken zorgen er meestal voor dat er waarschijnlijk een beetje kleur in zit. Ik liet mijn statief zakken en plaatste deze zo dat een deel van het ijs recht voor mijn neus als mijn voorgrond zou liggen. Het stille water was een gelukje. Maar het feit dat de regen überhaupt ophield, was dat ook.

Locatie: gletsjermeer Jökulsárlón in het zuidoosten van IJsland, ongeveer 50 minuten van de stad Höfn.

Bergtoppen

Foto gemaakt in de modus diafragmavoorkeuze; 28–300mm f/3.5–5.6-lens op 150 mm; ISO 200 bij f/10; sluitertijd: 1/640 seconde.

Kenmerken van dit type foto: detail van wolken op een bergtop.

Ingrediënten: bergen worden meestal van beneden uit naar boven gefotografeerd. Daarom  krijgen mensen een andere kijk wanneer je het perspectief verandert en van bovenaf fotografeert. Als je vervolgens heel dichtbij komt, krijg je een weergave die je normaal niet ziet. Daardoor lijken de toppen van de bergen klein en ver weg. Hier breng je ze dichtbij en laat je details zien die je normaal niet zou zien.

Locatie: Banff, Alberta, Canada.

Watervallen

Foto gemaakt in de bulbmodus; 24–105mm f/4-lens op 24 mm; ISO 100 bij f/8; sluitertijd: 37 seconden (dat is meer dan het standaard maximale aantal seconden voor normale modi, vandaar de bulbmodus). Ik gebruikte een 10-stops grijsfilter om mijn sluiter 37 seconden te openen (wat waarschijnlijk ongeveer 30 seconden langer was dan nodig is). Toen ik het uiteindelijk moe werd om voor elke opname 37 seconden te moeten wachten, schakelde ik over naar een 3-stops filter. Dat ging veel sneller en het water zag er net zo zijdezacht uit. De tijd dat je bij een waterval of beek op zijdeachtig water wacht, maakt na ongeveer 5 seconden nauwelijks meer verschil.

Kenmerken van dit type foto: zacht, zijdeachtig stromend water van een waterval.

Ingrediënten: als je een foto van een waterval ziet met zacht, zijdeachtig water die bij daglicht is gemaakt, weet je dat er een grijsfilter is gebruikt. Waarschijnlijk was het een enkel 10-stops filter of men heeft meerdere grijsfilters gestapeld. In deze foto is het een heldere, zonnige, wolkenloze dag. Als ik de lucht had willen laten zien, had ik een extremere groothoeklens nodig gehad of had ik een panorama bestaande uit meerdere rijen moeten maken. Hier heb ik de camera erg laag geplaatst, boven op een rots. Ik bevestigde die op een Platypod met verlengde spikes om hem verankerd te houden.

Locatie: Gollinger Wasserfall in Golling an der Salzach, Oostenrijk.

Beken met zijdeachtig water

Foto gemaakt in de modus diafragmavoorkeuze; 70–200mm f/2.8-lens op 200 mm; ISO 100 bij f/22; sluitertijd: 30 seconden.

Kenmerken van dit type foto: beek met zacht, zijdeachtig water.

Ingrediënten: het is moeilijker om een mooie foto van een beek te maken dan je zou denken. En dat vooral omdat ze meestal rommelig zijn. Er liggen vaak allerlei takken, bladeren en andere dingen in de foto die afleiden. Dus probeer ik een deel van de beek te vinden waar zo min mogelijk rommel ligt. Dan zoom ik op dat gedeelte in. Als er een paar kleine stokken liggen die ik gemakkelijk in Photoshop kan verwijderen, vind ik dat prima. Maar in principe begin ik met een zo schoon mogelijke scène. Ook dit vraagt om een lange belichting. Normaal heb je een grijsfilter nodig om het water zo vloeiend en zijdezacht te krijgen. Maar het had geregend en de lucht erboven was donker en er waren veel bomen en schaduw. Daarom kon ik een klein diafragma zoals f/22 gebruiken om de sluiter lang genoeg open te houden om het effect van dat vloeiende water te krijgen. In dit geval was de sluiter 30 seconden geopend, wat verrassend lang is wanneer je geen grijsfilter gebruikt.

Locatie: Glacier National Park, Montana, VS.

Zonsopkomst aan zee

Foto gemaakt in de modus diafragmavoorkeuze; 14mm f/2.8-lens; ISO 100 bij f/11; sluitertijd: 1/30 seconde.

Kenmerken van dit type foto: weidse, sprookjesachtige zonsopkomst.

Ingrediënten: het grootste deel van deze foto was geluk. Moeder Natuur zorgde deze morgen voor een ontzettend bewolkte hemel om al dat ochtendlicht te vangen. Zonder die wolken (bij een wolkeloze lucht) zou het ook goed zijn omdat het licht dan zacht zou zijn. Maar dan zou je niet al die kleuren krijgen en dat is wat deze foto juist zo bijzonder maakt. Van bovenaf gemaakt vanuit een uitkijkpunt met een extreme groothoeklens.

Locatie: Reynisfjara Black Sand Beach, genomen vanuit het uitkijkpunt bij Dyrhólaey in de buurt van het plaatsje Vík, IJsland.

Een landschap overdag

Foto gemaakt in de modus diafragmavoorkeuze; uit de hand; 24–70mm f/2.8-lens op 30 mm; ISO 100 bij f/8; sluitertijd: 1/800 seconde.

Kenmerken van dit type foto: een landschap overdag waarbij de lucht het onderwerp van de foto is.

Ingrediënten: vier dingen zorgen ervoor dat deze foto werkt. (1) Hij heeft een prachtige balans. De schuur aan de linkerkant, met zijn sterke eenvoudige vorm en kleuren, is prachtig diagonaal geplaatst ten opzichte van de wolken in de rechterbovenhoek. Dat gevoel van balans geeft de foto echt samenhang. (2) Buiten de schuur is de voorgrond verder oninteressant. De manier om hiermee om te gaan is het geheel compositorisch te minimaliseren en de horizonlijn erg laag in de foto te plaatsen. Zo komt de nadruk op de lucht en die grote wolken te liggen. (Hoewel ik de wolkensliert boven de schuur interessanter vind dan de grote wolken aan de rechterkant.) (3) De pure eenvoud van de foto maakt deze aantrekkelijk. Ten slotte, (4) hoewel ik in de directe zon fotografeerde, zijn het licht en de schaduwen niet hard. In feite zie je helemaal geen schaduwen, alleen aan een kant van de schuur. Het is moeilijk om direct licht te vinden dat niet hard en gemeen is. Maar in deze specifieke scène komt die hardheid niet tevoorschijn, wat een extra geluk was.

Locatie: Zuid-IJsland langs de weg tussen Gullfoss Waterfall en Reykjavik.

Water met een lange belichtingstijd

Foto gemaakt in de modus diafragmavoorkeuze; 14mm f/2.8-lens; ISO 100 bij f/20; sluitertijd: 1/4 seconde. Ik had geen grijsfilter bij me, dus heb ik f/20 gebruikt om de sluiter langer open te houden. Ik had ook nog f/22 kunnen kiezen om deze nog iets langer geopend te houden. Maar het water was zo snel, dat het niet veel verschil zou hebben gemaakt.

Kenmerken van dit type foto: een foto van een zonsondergang met zacht, zijdeachtig water.

Ingrediënten: alles waar het bij deze foto om draait is wachten tot er genoeg water het verdwijngat bereikt. Dan ziet je lange belichting van het water er goed uit. De dag dat ik daar was, kon ik de belichtingstijd niet lang genoeg maken om het zeewater buiten het gat mooi zijdeachtig te krijgen. Het water liep er te snel in en weer uit. Het belangrijkste ingrediënt hier is dus geduld. Helaas was er een dik pak met nevelige wolken. De zon ging dus niet echt ‘onder’, maar verdween min of meer en liet mij achter met een niet zo spectaculaire lucht. Ik besloot me dan maar te concentreren op de compositie van het verdwijngat zelf. Let op de hoge horizonlijn, die de hoeveelheid lucht die je ziet beperkt. Ik gebruikte de rotsen voor me als voorgrond om het oog naar het gat te leiden. Ik sta op de rotsen en mijn statiefpoten staan in het water. Het duurde niet lang voordat er een golf opkwam die mij en mijn spullen geheel doordrenkte.

Locatie:Thor’s Well,Yachats, Oregon, VS.

HDR-landschap

Foto gemaakt in de modus diafragmavoorkeuze; 28–300mm f/3.5–5.6-lens op 28 mm; ISO 100 bij f/6.3; sluitertijd: 1/160 seconde. Waarom f/6.3? Ik lette duidelijk niet op, normaal had ik deze op f/11 gemaakt.

Kenmerken van dit type foto: toegevoegde diepte zonder ruis in de schaduwpartijen.

Ingrediënten: wanneer je een reeks foto’s met verschillende belichtingen combineert tot één HDR-foto, is een van de grootste voordelen (naast het extra toonbereik) dat je de schaduwgebieden veel meer kunt openen dan normaal. En dat zonder dat er een boel ruis ontstaat (zoals onder de brug en op de rotsen). Vanwege het grotere bereik kun je in de nabewerking van de foto net een beetje verder gaan en dat geeft de foto meer ‘uitstraling’.

Locatie: Thor’s Well, Yachats, Oregon, VS, kijkend in de richting van Spouting Horn en de Oregon Coast Highway.

Berglandschap met verschillende lagen

Foto gemaakt in de modus diafragmavoorkeuze; 70–200mm f/2.8-lens op 145 mm; ISO 200 bij f/6.3; sluitertijd: 1/125 seconde. Waarom f/6.3 en ISO 200? Deze foto heb ik uit de hand gemaakt. We waren aan het rijden en ik had mijn camera in de hand. We stopten langs de weg, ik stapte even uit en maakte de foto. Bij een kleiner diafragma zou mijn sluitertijd te langzaam worden om uit de hand een scherpe foto te krijgen. Daarom heb ik ook de ISO-waarde verhoogd naar 200, zodat ik naar een sluitertijd van 1/125 seconde kon gaan. De brandpuntsafstand van 145 mm was om voorbij het hek langs de snelweg te komen.

Kenmerken van dit type foto: een berglandschap met veel diepte.

Ingrediënten: er zijn hier twee belangrijke compositorische dingen aan de hand. (1) Er was geen wolkje aan de hemel. In dergelijke situaties proberen we er zo min mogelijk van (de hemel) te laten zien. Kijk maar eens naar mijn compositie. Ik heb de foto zodanig ingekaderd dat je precies genoeg lucht ziet om voor een beetje achtergrond te zorgen zodat de bergen goed tot hun recht komen. (2) Het andere ding is het creëren van diepte van de voorgrond tot de achtergrond. De schapen in het veld zijn het voorgrondelement en vanaf daar heb je veel interessante lagen. Eerst de rij bomen daarachter, dan een met bomen begroeide heuvel, vervolgens rechts daarvan wat donkere bergen. Daarachter weer met sneeuw bedekte bergen en tenslotte de lucht. Er is hier dus sprake van veel lagen en veel diepte. Gelukkig werken ook alle kleuren mooi samen.

Locatie: onderweg tussen Queenstown en Auckland, Nieuw-Zeeland.

Eenvoud

Foto gemaakt in de modus diafragmavoorkeuze; 70–200mm f/2.8-lens op 168 mm; ISO 400 bij f/10; sluitertijd: 1/640 seconde. Ik heb deze foto uit de hand gemaakt. Om alles scherp te krijgen heb ik de ISO-waarde zo ver omhoog geschroefd dat ik met een klein diafragma zoals f/10 kon fotograferen. De ISO-waarde was overdreven, die hoefde helemaal niet zo hoog te zijn. Ik vraag me af of het sowieso wel nodig was om deze te verhogen. Ik had deze ook gemakkelijk kunnen terugbrengen naar 200 om vervolgens het diafragma te vergroten tot f/8. Je zou geen verschil in scherpte hebben gezien tussen f/8 en f/10. Dan had ik (wat betreft ruis) een schonere foto gehad.

Kenmerken van dit type foto: een rustige, eenvoudige foto met subtiele lichtaccenten.

Ingrediënten: mijn favoriete landschapsfoto’s zijn meestal de eenvoudigste, waar weinig in gebeurt. Deze is daar een goed voorbeeld van. Ik zag kleine lichtvlekken boven op deze heuveltjes, dus hebben we de auto aan de kant gezet om er een foto van te maken. De lucht had een mooi kleurverloop en was aantrekkelijk genoeg om er veel van te laten zien. Daarom heb ik de horizonlijn op de onderste 1/3 van de foto geplaatst. Die negatieve ruimte van de lucht leidt je direct naar de gladde, rollende vormen van de heuvels. In de nabewerking heb ik met het Aanpassingspenseel van Lightroom met de Belichting op +0,50 (een halve stop) over de lichtvlekken op de heuvels geschilderd om ze er nog meer uit te laten springen. Het mooie licht komt van het fotograferen aan het eind van de dag, ongeveer een uur voor zonsondergang.

Locatie: Onderweg tussen Queenstown en Auckland, Nieuw-Zeeland.

Panoramische foto’s

Foto gemaakt in de modus diafragmavoorkeuze; 70–200mm f/2.8-lens op 70 mm; ISO 100 bij f/7.1; sluitertijd: 1/250 seconde.

Kenmerken van dit type foto: panoramische foto zonder krappe uitsnede.

Ingrediënten: deze foto bestaat uit meerdere opnamen die in Lightroom zijn gecombineerd tot een enkele panoramafoto. Hij is gemaakt vanaf een heuvel met uitzicht op de scène. Ik fotografeerde op 70 mm om de vervorming te beperken die je zou krijgen wanneer je een extremere groothoeklens zou gebruiken. Om dezelfde reden fotografeerde ik met de camera verticaal, maar ook om ervoor te zorgen dat ik genoeg materiaal zou vastleggen. Dan zou ik niet te veel van de voorgrond of de toppen van de bergen af moeten snijden. Door zo te fotograferen, had ik extra ruimte als ik witte gaten weg had moeten snijden die tijdens het samenvoegen zouden kunnen ontstaan. In Lightroom heb ik uiteindelijk de functie Grens verdraaien gebruikt. Zo kon ik zo veel mogelijk van de originele foto behouden.

Locatie: Val di Funes in de Dolomieten in Noord-Italië.

Weids vanuit een lage hoek

Foto gemaakt in de modus diafragmavoorkeuze; 11–24mm f/2.8-groothoeklens op 11 mm; ISO 100 bij f/11; sluitertijd: 1,3 seconden.

Kenmerken van dit type foto: een zonsondergang met reflectie, geweldige kleuren en fantastische wolken in een weids zeegezicht.

Ingrediënten: fotograferen in prachtig licht bij zonsondergang is het uitgangspunt. De reflecties van het water op het strand zijn beter zichtbaar, duidelijker en vanzelfsprekender door het statief laag bij de grond te plaatsen. Toen we daar stonden zag het er niet uit als glas, maar dat lage perspectief zorgde daar wel voor. Ik liet alle drie de poten van mijn statief helemaal zakken. Een extreme groothoeklens creëert ruimte en afstand tot het tafereel en zorgt daarmee tegelijkertijd voor het weidse, sprookjesachtige van de foto. De wolken hielpen de kleur vasthouden. Hoewel de kleur op zich best mooi was, heb ik de witbalans met de schuifregelaars Temperatuur en Kleurtint in Lightroom aangepast. Die schuifregelaars gebruik ik als ik een artistieke witbalans wil toepassen in plaats van een nauwkeurige.

Locatie: Cannon Beach, Oregon, VS.

Atmosferische effecten

Foto gemaakt in de modus diafragmavoorkeuze; 24–70mm f/2.8-lens op 24 mm; ISO 100 bij f/11; sluitertijd: 1/60 seconde.

Kenmerken van dit type foto: laaghangende mist voegt een vleugje mysterie aan de scène toe.

Ingrediënten: ik heb een aantal foto’s met exact dezelfde scène, gemaakt op verschillende tijdstippen van de dag. Maar deze foto met mist is zonder twijfel mijn favoriet. Atmosferische effecten zoals laaghangende mist geven je een gevoel van mysterie. Ze zorgen ook voor een gevoel van rust, waardoor je de scherpe kantjes van een foto haalt. Daar ben ik dol op. Het helpt ook als je, zoals hier, verschillende lagen met mist hebt. Boven het meer zijn er heel goed zichtbare laaghangende mistwolken en er is een laag mist die de berg erachter grotendeels aan het zicht onttrekt. De beste tijd om mist op deze manier aan te treffen is in de vroege ochtend, in dit geval vóór zonsopgang. Sta dus eerder op dan normaal, want zodra de zon opkomt begint de mist op te lossen.

Locatie: Hallstatt, Oostenrijk.

Canyons

Foto gemaakt in de modus diafragmavoorkeuze; 14mm f/2.8-lens; ISO 100 bij f/10; sluitertijd: 3,2 seconden.

Kenmerken van dit type foto: zachte, kleurrijke wanden met interessant licht en veel scherpe details.

Ingrediënten: nadat ik een aantal keer kloven heb gefotografeerd, is de beste compositietip die ik je kan geven: probeer om de grond in je foto’s op te nemen. Anders weten de kijkers niet goed waar ze naar kijken. Het ziet er dan uit als een bureaubladachtergrond voor je computerscherm. De grootste uitdaging bij het fotograferen van een canyon in Arizona is dat iedereen die daar wil fotograferen. In de twee bekendste canyons fotograferen zo veel mensen tegelijk dat het soms moeilijk is om een plek te vinden om te fotograferen. Mensen blijven in de weg lopen en botsen tegen jou en je spullen aan. Het is er ook erg stoffig en zanderig. Ook gooien fotografen zand in de lucht om zichtbare lichtstralen te vangen. Het is dus slim om je camera in een regenhoes te stoppen om stof uit je elektronica te houden.

Locatie: net buiten Page, Arizona, VS. Dit zijn niet de beroemde Upper en Lower Antelope Canyons, die elke dag worden overspoeld door honderden toeristen (die als belangrijkste doel hebben om tijdens jouw lange belichtingen in de weg te lopen). Dit is de veel minder bezochte, fotograafvriendelijker Horseshoe Bend Slot Canyon (oftewel de ‘Secret Slots’).

Andere werken van Scott Kelby

De boeken van Scott Kelby zijn te koop bij Standaard Boekhandel.



Wil je beter leren fotograferen?

Neem dan een abonnement op Shoot Magazine (8x per jaar).

Shoot is hét fotografiemagazine voor en door enthousiaste fotografen. In Shoot vind je de beste tips en trucs, workshops en cursussen voor geslaagde foto’s, de knapste fotoplekjes in België, de helderste uitleg over fotografietechnieken, tests van nieuwe camera’s, lenzen en meer, plus foto’s van de beste Belgische fotografen.


LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in