Enrosadira in actie op de bergwand achter San Giovanni. f/11, 1/13, ISO 500, 35 mm

Deze bergketen is een van de fotografische hotspots in Europa. Op een kleine oppervlakte vind je meer dan voldoende interessante landschappen om je minstens een week bezig te houden. Ik neem je mee op fototrip en verklap je waar en wanneer je moet zijn om jouw postershot te maken.

Zuid-Tirol in Noord-Italië

De Dolomieten zijn een bergketen in het noordoosten van Italië. Ze maken deel uit van de Alpen en zijn herkenbaar aan hun steile pieken en ruwe rotswanden. Er is hooggebergte tot 3300m, maar ook veel lager gelegen gebied dat makkelijk bereikbaar is. Sinds 2009 staan de Dolomieten op de Werelderfgoedlijst van Unesco. Het gebied behoort sinds na WO I volledig tot Italië, daarvoor hoorde het noordelijke deel tot Oostenrijk, meer bepaald Tirol. Nu vind je de benamingen Zuid-Tirol of Süd-Tirol, Dolomieten, Alto Adige en Trentino een beetje door elkaar om ruwweg hetzelfde gebied aan te duiden.

Het stadje Cortina d’Ampezzo wordt gezien als het toeristische hart. Bolzano (Bozen) is ook een knooppunt. Verder is het Nationaal Park Tre Cime (of Drei Zinnen) bekend vanwege zijn herkenbare 3 pieken. Alle plaatsen hebben zowel Italiaanse als Duitse namen, wat oriënteren niet makkelijk maakt. Skifanaten weten dat ze in de winter er geweldig kunnen glijden. In de zomer is het een wandelparadijs en een haven voor avontuurlijke sporters.

Kerkjes

In en rond het Parco Naturale Puez Odle vind je al veel fotografische opties. We beginnen bij misschien wel het bekendste kerkje van de Dolomieten; San Giovanni. Dit kleine kerkje eenzaam midden in een weide met een indrukwekkende bergwand erachter vat samen wat in de Dolomieten zo uniek is. Heel mooi met de ondergaande zon, die de pieken rood kleuren. In combinatie met het groene weiland en beboste heuvels krijg je een bucolische sfeer. Fotografeer het vanop een paar honderd meter afstand; de lijnen van het landschap werken dan versterkend. Valavond in het najaar is een goede periode. Het kerkje ligt in Val di Funes en is bereikbaar met de auto.

Het dorpje Santa Maddalena in dezelfde vallei als San Giovanni. Om elke hoek lijkt wel een perfect picture terug te vinden. f/9, 1/250, ISO 500, 35mm

In diezelfde vallei vind je het kleine dorpje Santa Maddalena (Santa Magdalena). Een paar huizen op een alm (weide op hoogte) met enkele bergtoppen als achterwand. Fotografeer dit van iets hogerop de heuvel bij valavond en je krijgt terug dat romantische bergbeeld. In dezelfde regio moet je ook passeren aan de kerk van San Giacomo (St-Jakob) in het dorpje Urtujei (Ortisei) in de Val Gardena. Je moet er slechts 20 minuutjes de berg voor op wandelen. Opnieuw een klein kerkje met charmant kerkhofje er rond op een heuvel, met bergen op de achtergrond.

San Giacomo in Urtijei. Buiten het zomerseizoen ben je er helemaal alleen. f/9, 1/125, ISO 250, 20 mm

Kan je niet genoeg krijgen van dit soort landschappen, dan zet je ook de kerk van San Valentin in Seis am Schlern op je lijstje. Eveneens eenzaam op een groene heuvel met mooie toppen in de verte.

Het lijkt wel alsof ze in elk dorp hetzelfde idee hadden: we bouwen ons kerkje eenzaam op een alm. Zo doen we ook nog eens een zondagse wandeling. San Valentin. f/9, 1/250, ISO 250, 18 mm

De kerk van Santa Lucia, iets verder in Colle Santa Lucia ligt op een klif met de bergen als decor. Al deze kerken in hun indrukwekkende landschap fotografeer je uiteraard best s’avonds in het gouden uurtje, maar je kan er meerdere per dag vangen met de juiste weersomstandigheden.

Het dorpje Santa Lucia is gebouwd op een heuvel met mooi uitzicht. f/9, 1/10, ISO 400, 50 mm

Ruwe bergen, groene valleien

In dezelfde Val Gardena kan je een wandeling doen of de kabellift nemen naar Seceda 2500. Geniet van een gigantische schuine plaat die uit de grond lijkt op te steken als de boeg van een schip. Experimenteer met je beeldcompositie met de klif, de alm of de huisjes. Als je hier het avond- of ochtendlicht wil vangen moet je wel de wandeling van ca 2u ervoor over hebben; de lift werkt enkel tijdens kantooruren. Twee uur verder zijn fietsliefhebbers bekend met de Passo Giau. Een herkenbare top in een mooi landschap. Opgelet, de Passa Giau heet ook de Col St Lucia, niet te verwarren met het dorpje en kerk Colle St Lucia.

De indrukwekkende schuine kliffen van Seceda 2500 steken als een boeg van een schip uit het landschap. f/10, 1/320s, ISO 500, 31 mm

Een van de hoogtepunten van deze ruwe bergen zijn de Tre Cime Di Lavaredo of de Drei Zinnen. Drie zeer herkenbare en indrukwekkende rotspieken van bijna 3000m hoog waarrond je tamelijk eenvoudig kan wandelen. Er zijn verschillende berghutten waar je kan eten en verblijven (wel reserveren!). Groene weiden vind je hier niet meer, maar wel een prachtige steenomgeving. Neem zowel je telelens als je groothoeklens en een statief mee om deze reuzen te fotograferen. Met wat geluk tref je een onweer en maak je een dramatische opname.

De Tre Cime. Reuzen in een desolaat landschap. f/9, 1/125s, ISO 320, 16 mm

Bergen en meren

In bergachtig gebied durven al eens meren ontstaan. Reflecties van bergen in meren zijn altijd mooie foto-onderwerpen. Een lange sluitertijd om het water rimpelloos te krijgen -en dus ook een statief- zijn uiteraard noodzakelijk. Met het juiste licht, de juiste lucht en de juiste kleuren heb je een heel pak mogelijkheden in de Dolomieten. We overlopen de interessantste.

Lago Carezza (Karersee) langsheen de SS241 is een heel toeristische plek met souvenirstalletjes en betalende parkings. Maar de omgeving is dan ook supermooi. Helgroen water omzoomd door rijzende sparren en daarachter de Karergroep bergen. Helaas mag je enkel op de afgebakende paadjes en niet aan de oevers zelf. Toch zijn er voldoende foto-opportuniteiten. Op Instagram zie je foto’s waar modellen op een rots blijkbaar in het midden van het meer staan, maar laat je niet verleiden tot deze overtredingen, er wordt gecontroleerd en beboet.

Meren zoals het Lago Carezza vind je wel meer in de Dolomieten: een specifieke kleur van water met sparren er rond en bergen op de achtergrond. f/13, 25s, ISO 100, 19 mm

Voor Baita Segantini op de Passo Rolle moet je iets meer moeite doen, maar daar is het dan ook zo goed als verlaten. Een korte wandeling van een half uur brengt je aan een meertje met een berghut en een indrukwekkende rotswand die mooi rood kan oplichten bij avondlicht of dramatische wolken kan geven.

Een korte wandeling brengt je naar Baita Segantini. Voor deze foto moest ik bijna drie uur wachten in de mist, en deze zichtbaarheid duurde slechts 2 minuten. f/9, 0,4s, ISO 80, 16 mm

Ook als je Lago Fedèra wil bereiken moet je de wandelschoenen aantrekken. Op ongeveer 3 uur tijd trek je er helemaal rond en geniet je van de sfeervolle omgeving. Je vindt verschillende interessante standpunten rondom het meer. Het is bereikbaar via de Passa Giau of via Campo di Sotto, net ten zuiden van Cortina d’Amprezzo.

Wondermooi maar gelegen aan de weg en dus supertoeristisch is Lago di Braies (Pragser Wildsee) in de buurt van San Vito. Locals en fotografen zijn dol op het azuurblauwe water, de reflectie van de bergen en de bootjes die romantisch dobberen in het blauw. Wees er ’s morgens heel vroeg of ’s avonds heel laat. Niet alleen om het beste licht te vangen, maar vooral om de toeristen te vermijden. Je kan helaas buiten openingsuren niet op de steiger, tenzij je zelf wil zwemmen. Foto’s dienen op dat moment van de oever of met de drone genomen te worden. Naast de bootjes is ook het boothuis en het kapelletje zeker de moeite om te verwerken in je compositie. Je kan een wandeling maken rondom het meer, maar de beste standpunten blijven toch rondom het boothuis.

Terug te vinden in alle brochures over de Dolomieten: het Lago di Braies. Kom voor of na de horde toeristen. f/9, 30s, ISO 80, 24 mm

Het Lago Misurina is een makkelijke prooi. Vlak aan de weg, tamelijk toeristisch maar wel een mooi plaatje. Breng je telelens mee om het hotel aan de zuidkant van het meer tegen de bergwand te shooten, en een statief om reflecties te creëren. Lago Antorno ligt 5 minuten verder en biedt het typische sparren- en bergwanddecor. Vergeet zeker niet het Lago Limides mee te pikken. Een stil meer dat evengoed in Canada zou kunnen gelegen hebben. Er ligt een boom in dat een mooie voorgrond kan betekenen in je compositie.

Een korte wandeling brengt je naar Baita Segantini. Voor deze foto moest ik bijna drie uur wachten in de mist, en deze zichtbaarheid duurde slechts 2 minuten. f/9, 0,4s, ISO 80, 16 mm

Bergenlandschappen fotograferen

Over de techniek van bergen en andere landschappen te fotograferen zijn al vele artikels verschenen in Shoot. Ik herhaal enkel drie grote aandachtspunten. Wissel van brandpuntafstand. Gebruik niet alleen je groothoeklens (bijvoorbeeld 16-24mm). Een groothoeklens is zeer verleidelijk voor landschapsfotografie om je volledige landschap op één foto te krijgen.

Maar het vergroot ook de afstand tussen je beeldelementen. De kerk lijkt dan dichtbij, maar de indrukwekkende bergwand er achter, die je met het blote oog tamelijk groot ziet, blijkt op je foto verschrompeld tot een flauwe lijn op de achtergrond. Een telelens (70mm – 200m) zorgt ervoor dat de elementen in je beeldcompositie worden samengedrukt. De bergwand lijkt nu vlak achter die kerk te staan. Je moet dan wel een voldoende grote afstand van die kerk kunnen nemen, wat niet altijd mogelijk is. Je kan dan een panoramafoto maken door je camera in portraitstand te houden en verschillende foto’s naast elkaar te maken (die elkaar ongeveer 1/3 overlappen) en ze in Lightroom aan elkaar te naaien.

Maak gebruik van exposure bracketing. Je camerasensor kan soms niet het verschil in belichting van de lucht en de voorgrond aan. Door bijvoorbeeld 3 foto’s nemen van op statief met elk een verschillende belichting (2 stops onderbelicht, correct belicht en 2 stops overbelicht) maak je in Lightroom een high dynamic range beeld dat alles juist zal belichten. En als laatste: Zorg voor een voorgrondelement, een middenplan en een achtergronddecor. Deze drie elementen trekken de kijker in je foto.

Timing en planning

In shoot 89 vind je mijn artikel terug over het voorbereiden van een fotoreis. Gebruik de info in dat artikel met de zeer praktische informatie van dit Dolomietenartikel en trek erop uit. Je kan er een lang weekend of een lange week van maken afhankelijk van wat je wil fotograferen. Je kan in elk seizoen in de Dolomieten gaan fotograferen. De zomer biedt mooie blauwe luchten en af en toe een namiddagonweer. De herfst is sprookjesachtig met gouden kleuren in de bomen. ’s Winters zorgt een laag sneeuw voor een Canadagevoel. In de lente bieden bloemen en veel groen mooie contrasten met het ruwe landschap.

Hou ermee rekening dat de mooiste landschapsfoto’s ’s morgens of ’s avonds genomen worden. Tenzij je voor donkere, dramatische foto’s gaat en je je fototrip plant tijdens de regen- en stormperiode, dan heb je natuurlijk meer fotografiemogelijkheden overdag. De regio is zeer toeristisch en hotels en restaurants zijn in overvloed beschikbaar. Zoals gezegd zijn de namen van dorpjes, valleien, bergmassieven en dergelijke meestal in twee talen te vinden, wat oriënteren en iets specifiek terugvinden (op google, bijvoorbeeld) niet altijd evident maakt. Bezorg je beste foto aan Shoot en misschien publiceren we hem! Veel fotoplezier!  


Magisch licht

Na een najaarsstorm zijn de kleuren superintens. Het indigo van de avondlucht en de Enrosadira botsen heerlijk met elkaar. De dubbele regenboog is een extra bonus. f/9, 1/50s, ISO 400, 35 mm

Hou je van mooi avondlicht? Dan moet je de Dolomieten op je lijstje zetten. De bewoners hebben het avondlicht dat op de rotsen valt en de specifieke rode gloed die het werpt op de indrukwekkende massieven een naam gegeven: Enrosadira. Volgens de legende liet de dwergenkoning Laurin zijn rozen schijnen in de schemering en gaven deze dit bijzondere licht. 


Voor de langblijvers en wandelaars

Wil je nog meer? Op een iets grotere oppervlakte vind je nog meer opties. Een kerktoren die boven het water uitsteekt vind je in het Lago di Résia. Het Castello Juvallo in Naturno ligt op een klif. De Monte Cristallo zijn een prachtige bergketen. Over de Plan de Gralba torent de Sassalungo Groep. Te voet verken je het Mondeval massief met reflectie in verschillende kleine meertjes. Of je wandelt naar de top van de Lagazuoi. De hoogste top van de Dolomieten is de Marmolada (3.343m) en is bedekt met een gletsjer, dus enkel voor getrainde bergwandelaars. Kortom, er is meer dan voldoende om je vele dagen bezig te houden.

Advertentie



Wil je beter leren fotograferen?

Neem dan een abonnement op Shoot Magazine (8x per jaar).

Shoot is hét fotografiemagazine voor en door enthousiaste fotografen. In Shoot vind je de beste tips en trucs, workshops en cursussen voor geslaagde foto’s, de knapste fotoplekjes in België, de helderste uitleg over fotografietechnieken, tests van nieuwe camera’s, lenzen en meer, plus foto’s van de beste Belgische fotografen.


LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in