Bekend Antwerpen

Shoot-medewerker Koen Dhollander fotografeerde bekende Vlamingen op door hen zelf gekozen Antwerpse locaties. Het resultaat is Bekend Antwerpen, een hartverwarmend boek dat de echte pareltjes van de stad toont, gezien door de ogen van zijn bewoners. Na het succes van zijn boeken Antwerpen Boven en Ballet in Antwerpen kon een vervolg niet uitblijven. In de […]



Op de hoogte blijven van onze nieuwste artikelen?

Schrijf je dan in voor onze nieuwsbrief en ontvang elke week onze beste artikelen in je mailbox.


Shoot-medewerker Koen Dhollander fotografeerde bekende Vlamingen op door hen zelf gekozen Antwerpse locaties. Het resultaat is Bekend Antwerpen, een hartverwarmend boek dat de echte pareltjes van de stad toont, gezien door de ogen van zijn bewoners.

Na het succes van zijn boeken Antwerpen Boven en Ballet in Antwerpen kon een vervolg niet uitblijven. In de eerste uitgave publiceerde hij panoramafoto’s van de stad, gemaakt vanop de hoogste en mooiste Antwerpse iconen. Voor het tweede boek fotografeerde hij balletdansers op verrassende plekken in de stad.

In Bekend Antwerpen gooit hij het over een andere boeg. Dit keer blijft hij meestal met beide benen op de grond en trekt hij met een selecte club van bekende Vlamingen naar de hotspots van de stad. “Want”, zo vertelt hij, “als we aan de stad denken, dan denken we niet alleen aan de toeristische trekpleisters, het station de Grote Markt, Brabo, het Havenhuis, maar vooral ook aan de mensen, aan het dagelijkse leven.” Volgens Dhollander is de metropool een groot dorp, waar veel ‘geklapt’ wordt. En al die discussiërende huidige en oud-inwoners hebben één ding gemeen: hun grote liefde voor Antwerpen. Tijd om met de fotograaf te babbelen over hoe hij de BV’s heeft overgehaald en het project Bekend Antwerpen heeft aangepakt.

Actrice, zangeres en presentatrice Andrea Croonenberghs kreeg de liefde voor architectuur mee van thuis uit. Ze volgde haar opleiding in het Conservatorium – deSingel, een gebouw van Léon Stynen met een prachtig staaltje van hedendaagse architectuur. Ze heeft er niets dan goeie herinneringen aan. Voor mij als fotograaf was het even moeilijk want het gebouw bestaat hoofdzakelijk uit klaslokalen. Maar Andrea koos heel bewust voor deze plek. Een plek die voor iedereen die het gebouw kent, onmiddellijk herkenbaar is.

Hoe ben je op het idee van dit boek gekomen?

“Ik ben niet iemand die zwaar ligt na te denken over een volgend project. Ik geloof erin dat een idee of project naar boven komt op een bepaald moment. Voor mij komen die meestal op tijdens het joggen of wanneer ik’s morgens wakker wordt.

En als het idee eenmaal als een ballonnetje opduikt, moet je eerst aan de haalbaarheid denken …”

Axel Daeseleire koos voor het café De Pallieter op het Mechelseplein. Het was een beetje vreemd omdat het café helemaal leeg was, en een beetje een raar zicht met de stoelen op de tafels. Maar het gaf me ook wel een goed gevoel omwille van het speciale beeld voor de ogen. Omdat ik deze foto ook fototechnisch goed vond, zeker omwille van de belichting en de goed zichtbare details hebben we ze gekozen als cover. Natuurlijk met goedkeuring van Axel zelf.

Hoe ben je tot deze selectie van BV’s gekomen?

“Dat is ook iets dat moest groeien. Ik had verschillende overwegingen. Met wie wil ga ik samenwerken, en waarom? Zouden die mensen ervoor openstaan of niet? Wil ik jongere bekende mensen of juist oudere, of een mix daarvan? Moeten ze in Antwerpen wonen of niet? Wil ik ook samenwerken met sporters, politiekers, noem maar op? Het is dus eerst nadenken en proberen wat werkt.

Uiteindelijk wilde ik een boek maken zonder te veel sporters, zonder politici en zonder mensen uit de bedrijfswereld. Ik koos voor heel bekende tot minder bekende mensen en van verschillende generaties. En dan natuurlijk nog iets anders, je kan samenwerkingen vinden, mooie foto’s maken, maar dan moet je ook nog een uitgeverij hebben die met je wil samenwerken.”

Zijn er veel afgevallen?

“Uiteindelijk zijn er niet zo veel mensen afgevallen. Het begint natuurlijk met de eerste stap, je maakt een bepaalde selectie van mensen waarmee je wil samenwerken. Die mensen moet je daarna ook kunnen contacteren. Dat is ook niet altijd even makkelijk. Ze moeten ten eerste reageren op je mail of telefoontje, en vervolgens tijd hebben en in het project geloven.

Ik zag al snel dat er niet veel reactie kwam van sporters, dus met die groep ben ik al snel gestopt. Dat is natuurlijk spijtig, het blijkt een heel gesloten wereld.”

Het is de droom van Herbert Flack om nog één keer te mogen optreden in de Antwerpse Bourla, iets dat ik hem natuurlijk niet kan beloven. Het is een prachtig gebouw dat als je het fotografeert ook mooi in beeld moet komen. Ik hou van het niet te donkere beeld met details. Met dit soort beelden is het ook altijd even afwachten wat het wordt, wetende dat ik maar met één flitser werk.

Niet alle modellen zijn Antwerpenaren …

“Klopt, maar ze hebben wel allemaal een link met de stad. Zo heeft Roel Vanderstukken bijvoorbeeld even in Antwerpen gewoond, en woont Pieter Loridon er inmiddels ook niet meer. Natuurlijk moet je wel ergens een lijn trekken.”

Hoe bereidde je je voor op de fotosessies?

“Wel, dat is iets wat ik niet doe. Ik gebruik ook niet veel materiaal. Het zit hem in mijn ervaring als persfotograaf, waarbij je ook onder welke omstandigheden dan ook altijd met een goede foto moet terugkomen. Je weet dus niet precies waar je naartoe gaat en welke situatie je tegenkomt. Ik ken Antwerpen natuurlijk wel, en ook elke locatie omdat ik er dichtbij woon. Maar ik hou wel een beetje van de stress om iets te brengen zonder dat je weet hoe de zon schijnt en aan welke kant, of het regent en dergelijke. Dat kan natuurlijk ook tegenvallen. Soms kwam de zon of verdween ze net. Of verplaatste de zon een beetje omdat ik even bezig was, waardoor het beeld plots anders werd.

Ik heb de shoots voor Bekend Antwerpen gedaan met mijn Canon EOS 5, een Canon EF 24-70mm f/2.8 en mijn Profoto A1. Dat is mijn basis die me nooit in de steek laat.”

Hoe kwam je tot de locaties?

“De mensen die poseerden moesten zelf de locatie kiezen. Ze moesten me natuurlijk ook kunnen vertellen waarom ze net die plek wilden. Want dat moest in het tekstje bij de foto komen.”

Welke locatie heeft de grootste indruk achtergelaten?

“Dat is een moeilijke voor me. Omdat ik er zelf al lang niet meer gekomen was, wist ik niet dat de Scheldekaaien zo mooi zijn geworden. Ik kreeg er zelfs het zeegevoel bij op het Zuid … Dat was met Helle Vanderheyden.

Met Sven De Ridder trok ik naar het Italiaanse restaurant Gran Duca. Het restaurant is gelegen op De Keyserlei, maar dan op de bovenste verdieping van een hoog gebouw. Op het supermooie dakterras van het restaurant hebben we de foto gemaakt, met uitzicht op het Centraal Station. Met Herbert Flack ging ik naar de Bourla, altijd betoverend mooi als je daar binnenstapt!

Kim Van Oncen poseerde aan de bekende kranen op de Scheldekaaien – waarom lees je in het boek. Het was een grijze regenachtige dag met veel wind en zo probeerde ik de foto ook te brengen. Toen de actrice aankwam had ik al onmiddellijk een goed gevoel, alsof we elkaar al lang kenden. Dan weet je dat de foto’s goed zullen worden.

Wat me het meeste opviel is dat de plek waar de mensen voor kozen altijd echt geliefd is: het oude Stadswaag waar Manou Kersting zo’n boeiende tijd beleefde, Steffi Vertriest die van haar buurt houdt. Kim Van Oncen aan de bekende oude kranen van de Scheldekaaien en het café waar Axel Daeseleire … ze vertellen er met liefde over.

Het boek is eigenlijk een beetje een mix van fotoshoots met bekende mensen en een toeristisch boek. Niet met de bekende toeristische locaties waar je naartoe zou gaan als je op citytrip gaat. Maar juist de locaties die de stadsmensen zelf kozen. Steffi Vertriest schreef dat zo mooi in het voorwoord voor me.”

Hoe gaat bij jou de interactie met het model?

“Dat hangt er een beetje vanaf. De Scheldekaaien was een echt geliefde plek waar veel mensen naartoe wilden, dus dat werd wat moeilijk. Modellen als Natassia Van Kerkvoorde en Ellen Petri weten natuurlijk meer over poseren dan ik, maar in het algemeen is de regel heel simpel. Zorg dat de persoon zich kalm en goed voelt, geef vertrouwen en wees zelf rustig en werk snel. Omdat de foto’s in het zwart-wit kwamen heb ik wel kledingsadvies gegeven.”

Alle foto’s zijn begeleid met teksten. Hoe zijn die tot stand gekomen?

“Sommige teksten werden door mezelf geschreven en andere werden door het model of de BV aangeleverd. Herbert Flack en Axel Daeseleire schreven een stukje poëzie. Jan Van Looveren en Charissa Parassiadis (Slongs) schreven bijvoorbeeld een heel verhaal. En dat maakt het boek ook echt leuk en onderhoudend.”

Pieter Loridon kwam naar het basketbalveldje aan de voetgangerstunnel. Een plek waar hij vroeger dagelijks te vinden was, en waar vandaag nog steeds dagelijks wordt gebasketbalt. Wat ik bij deze foto nooit zal vergeten is dat Pieter na de shoot ging meespelen met de mannen die er al speelden toen we aankwamen.

Wat is voor jou de aantrekkingskracht van zwart-wit?

“Dat ligt niet voorhanden, want niet alle foto’s zijn mooi in zwart-wit. Het is dus ook iets waar je moet over nadenken vooraleer je aan een project begint. Maar in het algemeen hou ik wel van zwartwit, omdat je beter licht ziet (fototechnisch dan) in de foto’s en je makkelijk meer karakter in de foto kan leggen. Maar je moet dan wel weer wat oppassen met de kleding.”

Tegen welke uitdagingen liep je aan?

“Allereerst of men wel zou willen samenwerken met me. Je weet natuurlijk dat er zal rondgetelefoneerd worden en dat men mijn portfolio zal bekijken. Dat was de grootste vraag . De tweede was dan of ik een uitgeverij zou vinden. Uiteindelijk ben ik heel gelukkig met dit resultaat. Alles verliep vlot.”

Bekend Antwerpen is uitgebracht in het coronajaar, wat was de impact van lockdown en andere maatregelen?

“Tja, alles heeft natuurlijk stil gelegen. Maar in die periode heb ik dan ook weer verder gewerkt aan het contacteren van mensen enzo. Wat wel bijzonder was: ik was net voor corona iets gaan drinken met Axel Daeseleire en de week daarna werd hij ziek. Toen hij genezen was, vroeg ik me natuurlijk af of hij nog wel kon shooten met me. We hebben toen afgesproken in dat verlaten café, en die foto werd dan uiteindelijk de cover. Dus dat is iets subtiel richting corona. Het is enkel Davy Brocatus die op één van zijn twee foto’s poseerde met mondmasker. Dat was in het luchthavengebouw in Deurne.”

Roel Vanderstukken heeft vroeger aan de Scheldekaaien gewoond en zal nooit in z’n leven de mooie zonsondergang vergeten die hij vroeger elke dag door zijn raam kon bekijken. En dat is zeker waar, want ook ik ging al foto’s nemen in de toren van het Red Star Line Museum dat op enkele tientallen meters van zijn oude woonst is gelegen.

Hoe zit het met de portretrechten van de BV’s, wat regelde je daarvoor?

“Ik werk altijd rond vertrouwen en heel duidelijke afspraken. Het is net als in mijn vorig boek Ballet in Antwerpen, waar ik foto’s nam van professionele balletdansers in bekende gebouwen. Als je het vertrouwen beschaamd, dan heb je geen werk meer. Die mensen moeten met hun balletpose ook perfect in beeld komen, want een slechte houding op een foto kan hun carrière schaden. De dansers moeten je dus vertrouwen dat je enkel naar de beste pose werkt. Als er met één BV’s een slechte samenwerking is, dan kan je verwachten dat niemand met je verder wil. Vertrouwen en goed samenwerken is dus belangrijker dan een contract.”

Kan je wat vertellen over het maakproces van het boek?

“Omdat ik met de uitgeverij Pandora Publishers voor mijn eerste boek al had samengewerkt, is dat ook vlot verlopen. Je levert de foto’s af en de teksten, en bespreekt het formaat van het boek, het aantal bladzijden, de lay-out et cetera. En dan volgen er een aantal voorbeelden, met verschillende covers en opties voor het binnenwerk. We zijn overeengekomen om het concept van mijn eerste boek te behouden. Na het lay-outen gaat het boek naar de drukkerij en dan naar de distributeur. Die zorgt ervoor dat Bekend Antwerpen in de winkels komt te liggen. Het spannendste moment is wanneer je het eerste boek in je handen krijgt.”

Steffi Vertriest schreef het voorwoord waarvoor ik haar heel dankbaar ben. En ook Steffi is heel fier over haar buurt. Het is iets heel bijzonders wat de bewoners van het Zuid voelen, er is echt een gevoel van samenhorigheid.

Wat trekt je aan in Antwerpen?

“Toen ik persfotograaf werd bij Het Nieuwsblad moest ik steeds foto’s nemen in Antwerpen. Het waren grote fotoreeksen tijdens evenementen. Toen heb ik geleerd om naar andere dingen te kijken dan de eerste dingen die in je opkomen. Een klein detail van een huis, een straat … dat soort dingen. Die maken voor mij wat Antwerpen is. Ik denk dat het een grote invloed op mijn werk is geworden. De fotografie die ik breng is het combineren van model met achtergrond. De achtergrond is voor mij even belangrijk als het model. Ik doe dus geen studiowerk.”

Staan er nog andere locaties op je bucket list?

“Ik zou graag nog shoots doen in restaurants. Geen foodfotografie, maar juist het werk in de keuken. De chef in actie, zeg maar. En natuurlijk ook alles weer in zwart-wit.”

Op welke Antwerpse locatie zou je zelf gefotografeerd willen worden?

“Ik sta zelf niet zo graag op een foto. De perfecte uitweg is dan fotograaf worden, niet? Maar als het echt moet, ook iets met een leuke achtergrond.”

Sven De Ridder wou een beeld als herinnering aan de oude bioscopen. “Vroeger gingen we eerst kijken naar die kleine reclameborden die tegen de gevels hingen in de Appelmansstraat. Daaruit kon je dan kiezen welke film je wou gaan bekijken”, vertelde hij. Op het terras van het restaurant Gran Duca heb je een heel mooi uitzicht over de omgeving van deze bekende Antwerpse wijk met het Centraal Station. Dan komen dit soort mooie herinneringen ook onmiddellijk …

Over Bekend Antwerpen

Bekend Antwerpen van Koen Dhollander telt 135 bladzijden met zwart-witfoto’s van 37 BV’s (zoals Sven De Ridder, Axel Daeseleire, Laura Van Den Broeck, Joyce De Troch, Herbert Flack, Jan Van Looveren, Manou Kersting, Jelle Cleymans, Roel Vanderstukken, Kim Van Oncen) en bijhorende teksten. De foto’s zijn gemaakt op plekken in Antwerpen waar ze graag komen of waaraan ze een goede herinnering hebben. De teksten zijn deels geschreven door Koen zelf, of door de bekende mensen die voor hem poseerden. Het boek is uitgegeven bij Pandora Publishers en voor 24,95 euro verkrijgbaar in de betere (online) boekhandel.

De cover van Bekend Antwerpen.



Wil je beter leren fotograferen?

Neem dan een abonnement op Shoot Magazine (8x per jaar).

Shoot is hét fotografiemagazine voor en door enthousiaste fotografen. In Shoot vind je de beste tips en trucs, workshops en cursussen voor geslaagde foto’s, de knapste fotoplekjes in België, de helderste uitleg over fotografietechnieken, tests van nieuwe camera’s, lenzen en meer, plus foto’s van de beste Belgische fotografen.


LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in