Op de hoogte blijven van onze nieuwste artikelen?

Schrijf je dan in voor onze nieuwsbrief en ontvang elke week onze beste artikelen in je mailbox.


In een openhartig gesprek via Zoom praat ik met de aimabele Belg. Veel vragen hoef ik hem niet te stellen, Dominic Verhulst vertelt gedreven en liefdevol over het verloop van zijn loopbaan. De fotograaf op mijn beeldscherm heeft veel verhalen paraat en brengt die met kennis, ervaring en geestdrift.

Dominic kan daarvoor putten uit een carrière van inmiddels ruim dertig jaar. Hij reisde naar plekken op meerdere continenten en werkte voor gerenommeerde media als de Financieel-Economische Tijd (dat nu De Tijd heet) en L’Echo. Vanuit zijn huidige thuisbasis is hij actief als freelancer en werkt hij aan eigen werk. Bovendien heeft hij een druk programma aan workshops, al dan niet in dienst van de Duitse afdeling van de Leica Akademie.

Dominic Verhulst

Zo’n halve eeuw geleden zaaide zijn groot­vader de eerste zaadjes die uitgroeiden tot Dominics passie voor fotografie. Hij gaf hem voor het eerst een fototoestel in handen. Het bleek een levensbepalende gebeurtenis, die de 57-jarige zich nog goed voor de geest kan halen. “Ik was een jaar of zes, zeven, en mijn grootouders woonde in een huisje met een kleine tuin. Daar heb ik mijn eerste foto’s met dat oude toestel gemaakt”, herinnert hij met een nostalgische glimlach. “Hoewel ik daarna vooral met andere dingen bezig was, school en zo, kreeg ik de visuele herinneringen van de foto’s die ik daar gemaakt heb later wel degelijk terug. De fotografie heeft me vanaf toen nooit echt losgelaten.” Het was dus geen verrassing dat hij koos voor opleidingen in die richting: eerst Beeldende Kunsten aan Sint Lucas in Hasselt, vervolgens fotografie aan het SHIVKV in Genk en het VIZO in Hasselt.

Passie voor reportages

Gedurende de studies ontdekte Dominic Verhulst zijn talent en passie voor het maken van reportages. “Ik merkte dat ik een soort van Leidenschaft, zoals de Duitsers dat zo mooi zeggen, voor de reportage- en documentairefotografie had. Ik kwam erachter dat ik heel graag verhalen vertelde met beelden. Dat was mijn ding.” Voor zijn ontwikkeling als reportagefotograaf was het een voordeel dat het werken met mensen goed bij de persoon Verhulst paste. Dominic is niet iemand die angst heeft om mensen te ontmoeten en te benaderen om foto’s te maken.

“De indringende fotografie, dat lag mij. Ik nestelde mij graag in situaties waar ik iets over kon vertellen”, vertelt hij daarover. In het begin deed hij dat met feestjes of een geboorte, in zijn latere loopbaan vervolmaakte hij die ervaringen met de echt serieuze kwesties op de wereld. Daarbij liet hij zich inspireren door bekende namen als Martin Parr, Sebastião Salgado, David Allen Harvey, Larry Towel en Abbas Attar. “Dat waren mijn grote voorbeelden, zij waren de leidraad voor de reportagefotografie. Ik vond hun beelden fantastisch en heb ze ook goed bestudeerd.”

Venice Beach was vroeger een van de geweldige plekken van Californië. De lokale bevolking mengde zich met surfers, toeristen en straat­artiesten. Nu is het de thuisbasis van de grootste concentratie daklozen aan de Amerikaanse westkust. Dominic Verhulst maakte er de serie 5 days before Christmas over.

Toch besloot Dominic na zijn studies de fotografie even te laten voor wat het was. Hij ging een jaar de wereld rond met non-profit­organisatie Up With People. Maar al snel kroop het bloed waar het niet gaan kan. “Daarna ging ik in Turkije werken voor Club Méditerrané, en daar heb ik opnieuw de fotografie te pakken gekregen. Het voelde direct goed aan.” Hij ging er reportages maken van de excursies die het bedrijf organiseerde. ’s Avonds werden de dia’s van zijn beelden – het was de tijd van de analoge fotografie – getoond aan de gasten, zodat zij zich zouden opgeven voor de uitstapjes.

Nieuw specialisme

Na een maand of zes, het is dan begin 1991, keerde Dominic terug naar België om als zelfstandig fotograaf aan de slag te gaan. Maar het bleek als zesentwintigjarige niet meteen makkelijk om de eerste centen te verdienen. Op wat trouwreportages en dergelijke na was het lastig om werk te vinden in de reportage- en documentairefotografie. Zijn vader, binnenhuisarchitect van beroep, bracht hem op nieuwe gedachten. “Mijn vader zei ‘waarom probeer je je niet te specialiseren in de architectuur- en interieurfotografie’. Hij had natuurlijk veel contacten in die wereld en kon me zo aan opdrachten helpen”, herinnert Dominic zich. “Veel van zijn klanten hadden beelden nodig van hun projecten.”

Dus focuste Dominic Verhulst zich gedurende een half jaar volledig op deze tak van fotografie, en rolde zo het nieuwe ambacht binnen. “Eerst via mijn vader, maar al snel kreeg ik via eigen contacten zo veel werk in de architectuurfotografie dat ik niet meer aan de reportage en documentairefotografie toekwam.” De twee decennia rondom de eeuwwisseling werkte Dominic daarom bijna full-time als interieur- en architectuurfotograaf. “Ik heb dat altijd met veel plezier gedaan”, vertelt hij over die periode. Stilaan kwamen er door zijn contacten in de vastgoedwereld steeds meer industriële klanten op zijn pad, die vroegen of Dominic bedrijfsreportages voor hen wilde maken. “Daar voelde ik me natuurlijk ook heel goed bij, en ik merkte al snel weer dat dat mijn ding was.” Hij kon opnieuw verhalen met zijn beelden vertellen.

Dominic Verhulst
Interieur van het Elbphilharmonie concertgebouw in Hamburg.

Die beeldverhalen leidden weer tot nieuwe opdrachtgevers, deze keer in de journalistieke hoek. Nadat hij een reportage had gemaakt over de het legaal slachten tijdens de Offerfeesten door Moslims in Limburg, kreeg Dominic een telefoontje van de hoofdredacteur van de Financieel-Economische Tijd. Of hij niet geïnteresseerd was om voor hen reportages te maken? Al hield hij vanwege zijn drukke werkzaamheden aanvankelijk de boot af, een aantal telefoontjes verder besloot hij toch toe te happen. “Het was natuurlijk heel fijn voor mij terug het reportagewerk en zelfs voor kranten te kunnen oppakken”, vertelt Dominic. Ook de status en journalistieke koers van het medium was doorslaggevend, want werken voor de meer op sensatie gerichte kranten past niet bij Dominics persoonlijkheid. “Het betekende bovendien een stap omhoog in mijn carrière, want ik legde veel nieuwe contacten, bijvoorbeeld met de CEO’s van grote bedrijven tijdens reportages.”

De moderne architectuur van Düsseldorf.

De wereld rond

In 2013 verhuisde Dominic naar Los Angeles. Van De Tijd had hij de opdracht gekregen om een jaar lang de opkomst van Silicon Beach in beeld te brengen. Hij besloot langer te blijven en in de vijf jaren dat hij er woonde en werkte, deed hij heel veel reportagewerk. In de VS maakte hij onder andere mooie reportages over de nationale natuurparken, zoals Joshua Tree.
Na het Amerikaanse avontuur besloot hij naar Berlijn te trekken. “Ik was daar in 1989 toen de muur viel, en ik had altijd de droom om terug te gaan om te kijken wat er daardoor eigenlijk veranderd was.” Het bleef bij deze geëngageerde fotograaf natuurlijk niet bij kijken, en voor de dertigste verjaardag van de Mauerfall besloot hij er een fotoreportage te maken. Daarvoor ging Dominic op zoek naar resten van de Berlijnse muur. Die zijn nog altijd in de stad aanwezig in de vorm van officiële monumenten, maar ook bij mensen thuis die herinneringen hebben aan de muur. “Er zijn ongelofelijk veel plaatsen in Berlijn waar nog stukken zijn van de muur, zowel aan Oostelijke als Westelijke zijde. Ik heb die zo goed mogelijk proberen te fotografen en te documenteren.”

Nachtelijke foto van National Park Joshua Tree, gemaakt tijdens Dominics residentie in de Verenigde Staten.

In Berlijn kwam hij ook opnieuw in contact met de huidige general manager van Leica ­Akademie Deutschland, Oliver Richter. Die was Dominic jaren eerder tegen het lijf gelopen op Pier 39 in San Francisco. Richter was er een nieuwe camera aan het testen, Verhulst maakte er een tijdschriftreportage voor TUI Group. Omdat ze beiden fotografeerden met een Leica-­camera, raakten de twee aan de babbel. Ze hielden contact en terug in Berlijn kreeg Dominic de vraag van de Duitser of hij zijn camera- en reiservaring niet zou willen inzetten voor de Leica Akademie. Tijdens een trip naar Leica in Wetzlar eind 2019 kwamen beiden overeen hoe ze dat zouden kunnen vormgeven en hakte Dominic de knoop door om workshops te gaan geven voor dit opleidingsinstituut van het de high-endcamerafabrikant.

Scènes uit de Dolomieten, waar Dominic zelf workshops organiseert.

De tools van Dominic Verhulst

Eigenlijk was dat ook een logische stap. Dominic gaf al workshops en werkte zijn hele professionele leven met Leica voor zijn reportages en documentaires. Hij kende het bedrijf en de camera’s goed. Vooral de M vindt hij voor onderweg perfect. “De kleine M was een heel prettige camera, waarmee je onopvallend kon werken. Dat gaf altijd een heel fijn gevoel”, aldus de Belg.

Maar voor architectuurfoto’s viel hij vroeger terug op zijn Nikon-toestellen. “Met Leica had je in die tijd geen shift-objectieven voor architectuur. En Nikon was daar natuurlijk wel in gespecialiseerd. Bovendien was de digitale start van Leica niet zo snel als iedereen gehoopt had. Hoewel ze dat nu natuurlijk wel hebben goedgemaakt.” Omdat het hem bij de verhuizing naar Amerika duidelijk werd dat hij minder architectuur ging doen, besloot hij toen volledig over te stappen naar Leica. Daar zou hij zijn om reportages te maken, en werken met twee systemen is niet altijd even praktisch. Hij verkocht zijn Nikons en schafte nieuwe camera’s en objectieven van het Duitse merk aan. Alle foto’s die je in dit artikel ziet, zijn dan ook met Leica-camera’s en -objectieven gemaakt.

Op dit moment heeft Dominic drie favoriete camera’s: de SL2, de Q2 Monochrom en de M10. “Ik ben ook gedownsized, ik merk nu dat ik veel beter fotografeer met minder materiaal. Als ik op reportage ben, neem ik één, eventueel twee camera’s mee met één of twee objectieven, afhankelijk van wat ik wil met de reportage.” Negentig procent van zijn huidige werk schiet Dominic bovendien met slechts drie lenzen, een 28mm, een 50mm en een 90mm. “Op een gegeven moment in je carrière kom je tot de constatering dat niet het materiaal telt, maar de visie. Als je op je camera een 28mm hebt staan en je hebt voor je beeld een 24mm nodig, dan krijg je die door één stap achteruit te zetten. Als je moet zoeken naar een andere lens in je tas, is het moment misschien al verdwenen. Het werken met één of twee objectieven geeft mij meer creatieve vrijheid en is ook veel sneller. Ik heb nu veel minder materiaal nodig dan ik vroeger dacht dat ik nodig had.”

Voor zijn architectuurfotografieworkshops voor Leica heeft hij een manuele 28mm PC-Super-Angulon shift-lens van Lecia op de kop getikt. “Die worden sinds 2006 niet meer gemaakt en zijn inmiddels zeer zeldzaam. Ik heb er één gebruikt kunnen kopen, hoewel de meeste eigenaren ze niet willen wegdoen.”

Beste lens is een statief

”Ik krijg tijdens workshop vaak de vraag wat mijn beste lens is. Mijn antwoord is dan: mijn beste objectief is mijn statief. Want als je te weinig licht hebt, kan je ook met een objectief van tienduizend euro slechte foto’s maken.” Een statief is voor Dominic een heel belangrijk onderdeel van zijn fotografie. Niet alleen voor architectuurfoto’s – daarvoor gebruikt hij altijd een statief – maar ook voor reportages. “Als je ’s avonds opnames moet maken of heel statische foto’s, dan kan je niet zonder statief”, weet Dominic. Een Leofoto Summit LM 324 C met LH40-kop heeft hij daarom altijd bij zich. “Mijn combinatie kan 25 kilo aan, en ik heb nooit camera’s en lenzen bij me die zoveel wegen. Ik werk met het materiaal dat ik nodig heb. Bovendien kan je aan dit statief als het ware gaan hangen, daar gebeurt niks mee.”

Bij architectuur is het natuurlijk heel belangrijk dat alle lijnen recht lopen. Daarom was hij een tijdje geleden op zoek naar een zogenaamde ­geared head, een apparaatje waarmee je de ­camera op het statief optimaal horizontaal en verticaal waterpas kan afstellen. Zo zorg je ervoor dat de lijnen van de architectuur op je foto’s perfect recht zijn. “Bij toeval kwam ik bij mijn zoektocht uit bij de Leofoto G2, die ik direct heb aangeschaft. Ik was ongelofelijk verrast van de kwaliteit van dat kleine toestelletje.”

Dominic Verhulst over de toekomst

Ook voor Dominic Verhulst hakken de gevolgen van de coronapandemie er stevig in. Zowel zijn eigen workshops als die van de Leica Akademie hebben de afgelopen maanden geen doorgang kunnen vinden. “Daardoor is mijn agenda de komende maanden juist erg vol. Veel van die uitgestelde workshops worden het komende halfjaar ingehaald binnen het al geplande curriculum. Het wordt voor mij een druk halfjaar.”

Tijdens de lockdowns maakte hij van de nood een deugd. “Het was hier in Berlijn, net als in België, een harde lockdown, je zag geen mens op straat. Ik had daarover een tegenstrijdig gevoel. Enerzijds was ik diep ontgoocheld en teleurgesteld. Anderzijds dacht ik van, wow, dit is een opportunity voor mij om te fotograferen wat er gebeurt met een wereldstad als Berlijn, waar niemand meer op straat is.” Maandenlang ging Dominic de straten op met zijn Leica Q2 om dat in zwart-wit vast te leggen, wat fantastische beelden opleverde.

Dominic Verhulst werkt sinds vorig jaar aan een project over de lockdown in Berlijn. De wereldstad is verworden tot een ghost town. Deze twee beelden en de introfoto maken daar onderdeel van uit.
Dominic Verhulst

Nu speelt hij met het idee om daar een boek van te maken. Maar het project is nog niet ten einde. “Ik ben aan het kijken hoe ik een vierde lockdown kan fotograferen. Hoe zijn de mensen uit de lockdowns gekomen, misschien zit daar nog wel een ander verhaal in.”

Op zijn website kan je een uitgebreid portfolio van Dominic bekijken, een tip is ook zijn Instagram-pagina. Ben je geïnteresseerd in een van de workshops van Leica Akademie, dan kijk je hier voor het volledige aanbod. Meer informatie over de statieven van Leofoto vind je op de website van het bedrijf.



Wil je beter leren fotograferen?

Neem dan een abonnement op Shoot Magazine (8x per jaar).

Shoot is hét fotografiemagazine voor en door enthousiaste fotografen. In Shoot vind je de beste tips en trucs, workshops en cursussen voor geslaagde foto’s, de knapste fotoplekjes in België, de helderste uitleg over fotografietechnieken, tests van nieuwe camera’s, lenzen en meer, plus foto’s van de beste Belgische fotografen.


LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in