The Pink Lady of Hollywood_04
© Sanne De Wilde / NOOR Uit The Pink Lady Of Hollywood. De Wilde volgde er Kitty Kay Sera, een bekende TV-ster die sinds de jaren 80 onafgebroken roze draagt.

Fotograaf Sanne De Wilde reist de wereld rond op zoek naar verhalen. Zorgvuldig en met haar eigen kijk brengt ze mensen in beeld die anders zijn. In haar beelden vallen creativiteit, nieuwsgierigheid en engagement als puzzelstukken in elkaar.



Op de hoogte blijven van onze nieuwste artikelen?

Schrijf je dan in voor onze nieuwsbrief en ontvang elke week onze beste artikelen in je mailbox.


Fotograaf Sanne De Wilde reist de wereld rond op zoek naar verhalen. Zorgvuldig en met haar eigen kijk brengt ze mensen in beeld die anders zijn. In haar beelden vallen creativiteit, nieuwsgierigheid en engagement als puzzelstukken in elkaar.

Al met haar afstudeerproject The Dwarf Empire – De Wilde studeerde fotografie aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Gent – maakte ze naam en faam. Voor die fotoreeks trok ze naar een Chinees pretpark, waar mensen met een kleine gestalte werken en leven. In dat project en vele projecten daarna spelen genetica en de fysieke kwetsbaarheid van mensen een grote rol. Zo trok De Wilde naar de Polynesische eilanden om daar albinisme in beeld te brengen. Later reisde ze, samen met de Franse fotograaf Bénédicte Kurzen, naar Nigeria om een reeks te maken over tweelingen. Ze ontvingen er de World Press Photo Award voor. Voor de reeks The Island of the Colorblind werkte ze rond achromatopsie, een uitzonderlijke vorm van kleurenblindheid. Daarvoor ging ze naar het Micronesische eiland Pingelap, waar opvallend veel mensen met de aandoening leven. Afgelopen jaar maakte ze een reeks dichter bij huis, in de gevangenis van Beveren. Om daar de parallel tussen ons lockdownleven en dat in een gevangenis te onderzoeken. In de tijd die rest, werkt ze als vaste freelancer voor de Volkskrant.

The Dwarf Empire_04
© Sanne De Wilde / NOOR Uit The Dwarf Empire.

Kwetsbaar en verantwoordelijk

“Vaak gaan mijn fotoreeksen over mensen die er anders uitzien. De imperfectie en kwetsbaarheid daarvan raken me, waardoor ik die verhalen wil vertellen”, vertelt Sanne. “Het gaat me ook om de diversiteit van het kijken. Daarin speelt het voyeurisme een rol. De geconditioneerde blik, niet enkel van mij als fotograaf maar ook dat van de kijker, zegt op zich ook veel. Tegelijkertijd vind ik de mythische verhalen die rond thema’s als albinisme en dwerggroei leven intrigerend. In Nigeria bijvoorbeeld worden tweelingen zowel vereerd als gedemoniseerd. Als al die aspecten samenkomen in een verhaal, is mijn interesse gewekt.”

© Sanne De Wilde / NOOR Uit Imole. Een onderdeel van De Wilde’s reeks over albinisme in Nigeria.

Omdat De Wilde vaak met kwetsbare groepen werkt, komt er ook een verantwoordelijkheid bij haar te liggen als ze beelden maakt en uitbrengt. “Ik betrek mensen graag bij mijn project. Door met hen te praten, hen op hun gemak te stellen en ze soms ook samen te brengen zodat ze ervaringen kunnen delen. Met mijn foto’s pretendeer ik niet dat ík de stem van deze mensen vertolk. Daar wil ik voor opletten. Het gaat altijd over mijn perceptie die ik op een boeiende visuele manier wil vertellen. Ik hoop daarmee mensen te bereiken die anders niet zouden stilstaan bij de thema’s die ik aanbreng, of die er simpelweg nog nooit van hoorden. En als allergrootste, voorzichtige hoop, dat fotografie iets kan betekenen voor de mensen waar het verhaal over gaat. Dat fotografie kan ‘empoweren’.”

Meer dan alleen fotografie

Sanne De Wilde heeft het fotograferen niet van een vreemde. Haar vader, Pol De Wilde, was jarenlang persfotograaf voor de kranten Het Volk en Het Nieuwsblad. Maar dat wilde niet zeggen dat fotografie voorbestemd was. “In het middelbaar zat ik op een Steinerschool waar ik van allerlei creatieve disciplines proefde. Ik had toen niet het gevoel dat ik een uitgesproken talent had voor fotografie, ik kon me in alles uitleven. Eerst ben ik een jaar schilderkunst gaan studeren, ik was toen niet van plan om fotografie te volgen.”

De Wilde besloot om na dat jaar schilderkunst een jaar alleen te gaan reizen, de wereld te verkennen. Toen ze terugkwam, koos ze toch voor fotografie. “Misschien heeft de wetenschap dat ik ook creatief nieuwsgierig ben naar andere zaken, me later beschermd. Daardoor hing niet alles van mijn fotografie af. Er was niet de stress dat het alles of niets was. Ik ben niet opgegroeid met een droom om fotograaf te worden. Door de dingen die ik deed wees fotografie zich wel uit als het beste medium voor de mens die ik ben en voor hoe ik de wereld zie.”

© Sanne De Wilde / NOOR Uit Imole. Een onderdeel van De Wilde’s reeks over albinisme in Nigeria.

De ouders van De Wilde leerden elkaar kennen op de sociale hogeschool. Hun sociaal engagement heeft haar gevormd. “Dat sociale aspect groeide in mij en gaf mijn fotografie vorm. In de loop der jaren liep er altijd een rode draad doorheen mijn leven. Niet enkel in mijn fotografieprojecten, maar bijvoorbeeld ook in de manier waarop ik me kleed of de spullen die ik verzamel, de mensen die ik tegenkom… Het vloeit allemaal door elkaar, je kan het zien als een soort van levenswandel. Bijvoorbeeld, mijn liefde voor de kleur roze komt zowel in mijn fotografie als mijn kleerkast voor. Zo ben ik ook bij fotografie beland. Daar vielen voor mij de puzzelstukjes in elkaar: in de wereld staan, nieuwsgierig zijn, graag mensen ontmoeten, en verhalen op een beeldende manier brengen.”

Niet vastpinnen

Omdat De Wilde vooral echte verhalen van echte mensen wil vertellen, zou je kunnen zeggen dat haar fotowerk documentair is. Al wil ze zich niet vastpinnen op één stijl. “Het is niet zo dat ik persé de documentairestijl najaag, absoluut niet. Ik vertrek vanuit de verhalen en bekijk dan welke vorm ik het geef”, legt ze uit.

© Sanne De Wilde / NOOR Uit East Coker, een beeld dat De Wilde in Engeland maakte voor De Volkskrant. Een ode aan de bekende dichter T.S. Eliot wiens assen er begraven liggen.

De stijlelementen, de kleuren en de manier van fotograferen zijn middelen die kunnen bijdragen aan dat verhaal. En dat groeit organisch bij De Wilde. “Ik heb natuurlijk wel een bepaalde stijl ontwikkeld door de jaren heen. Maar die vloeit voort uit mijn manier van kijken, niet omdat ik een bepaalde fotografiestijl zelf het mooiste vind en nastreef. Ik crop en zoom bijvoorbeeld heel graag omdat ik zo de details kan accentueren. Grote overzichtsbeelden zal je in mijn foto’s niet zo snel vinden. Uiteraard hangt het af van de opdrachten die ik doe. Als de Volkskrant me vraagt om drukke beelden te schieten omdat dat past bij het verhaal, heb ik daar geen probleem mee. Het klopt dan gewoon zo.”

Van ver naar dichtbij

We kunnen er niet langs, de pandemie beheerst momenteel onze levens. En dat is ook zo voor Sanne De Wilde. Vorig jaar werd voor haar alles anders, veel van haar projecten vielen in het water. “In februari zou ik een residentie in China doen, in maart zou ik mijn eerste film maken over The Island of the Colorblind … Alles werd uitgesteld. De voorbije jaren werkte ik steeds minder in België en Nederland maar verspreid over de hele wereld: tentoonstellingen, workshops, lezingen, opdrachten. Ik heb hard gewerkt om mijn opdrachten en mijn inkomen op te bouwen. Nu moet ik precies weer vanaf nul beginnen. De covid-19-crisis heeft me geleerd om ook dichtbij huis mijn netwerk uit te bouwen. Het is wel een totale heroriëntatie, en dat voelt heftig aan.”

© Sanne De Wilde / NOOR Uit Samoa Kekea, De Wilde’s reeks over albinisme. Een langetermijnproject dat ze geregeld aanvult met nieuwe beelden en hoofdstukken.

Reizen is als ademen

De voorbije twee jaar was De Wilde al bezig haar werk- en vooral reisritme te vertragen. Fysiek viel het vele reizen zwaar. Corona maakte die stap makkelijker voor haar. Maar dat wil niet zeggen dat ze stilzat. “Ik heb de voorbije maanden mijn nieuwe opslagruimte in Antwerpen verbouwd en veel zelf gedaan. Het rustgevende lockdowngevoel waar zoveel mensen over spreken, heb ik niet ervaren. De verbouwing heeft veel tijd en energie opgeslorpt. Ook de onzekerheid over opdrachten en inkomen maakten het een stresserend jaar.”

© Sanne De Wilde / NOOR Uit Imole. Een onderdeel van De Wilde’s reeks over albinisme in Nigeria.

Toch blijft reizen en ontdekken in haar bloed zitten. “Het voelt heel natuurlijk aan, ik hou ervan. Het is ook meer dan het reizen alleen. Het gaat om mensen ontmoeten, gesprekken voeren, plaatsen ontdekken. Ik ben blij dat ik op mijn reizen heel veel positieve ervaringen heb meegemaakt, en weinig negatieve. Ik denk dat het ook komt doordat ik mezelf openstel en mensen vertrouw. Het heeft me al op plaatsen gebracht waarvan ik echt ben beginnen houden. Het voorbije jaar heb ik veel minder gereisd omdat het niet mogelijk was. Maar de twee keren dat ik voor mijn werk toch weg moest, heb ik daarvan genoten. Alleen op de luchthaven, wachten op het vliegtuig, voelde alsof ik weer kon ademen. Ik heb overal op de wereld wel wat stukjes van mijn hart verloren. Dat is de magie van fotografie: je komt op plaatsen waar anderen niet geraken en mag vanop de eerste rij alles beleven.”

Z-reeks

De Wilde sleepte met haar beelden al veel awards in de wacht: de Photo Academy Award, twee keer de Nikon Press Award, de World Press Photo Award. Die prestigieuze prijzen hebben haar op de kaart gezet. Toch mist ze soms de financiële waardering. “Die awards zijn fantastisch, ze geven je een naam in de fotografie- en kunstwereld waar het echt knokken is. Maar de financiële waardering ontbreekt nog te vaak. Die heb je nochtans nodig om te investeren in je fotografie. Want dat helpt je om fotowerk af te leveren dat baanbrekend en verrassend is.”

© Sanne De Wilde / NOOR Uit Land of Shuangbaotai. Samen met fotograaf Bénédicte Kurzen trok Sanne De Wilde naar China om er tweelingen vast te leggen.

De Wilde is al jaren Nikon-ambassadeur. Die steun heeft haar geholpen in haar groei als fotograaf. “Mijn allereerste camera leende ik van mijn vader en was van Nikon. Sindsdien heb ik met geen ander merk gewerkt. Het is een zegen om voor materiaal telkens te kunnen rekenen op Nikon. Ik heb daar veel aan gehad. Dat ik niet nog eens extra moest investeren in fotomateriaal, gaf me ruimte om mijn projecten op te zetten. Voor ‘Land of Ibeji’, de reeks over tweelingen in Nigeria, konden we rekenen op een special project grant van Nikon. Dat zorgde ervoor dat we ons project konden uitdiepen en uiteindelijk wonnen we er de World Press Photo Award mee. Zo’n steun is dus essentieel.”

De Z-reeks van Nikon is op dit moment haar favoriet. “Je kan door de viewfinder meteen het resultaat zien van je foto. Zo kan je je oog op je camera houden tijdens het fotograferen. Bij het maken van portretten is dat handig omdat je de aandacht van de persoon voor je niet verliest. Ik experimenteer de laatste tijd vaker met film, en daarvoor zijn deze camera’s bijzonder geschikt. Nikon blijft zijn materiaal ook verfijnen, ik kijk dus al uit naar hun toekomstige camera’s en lenzen.”

© Sanne De Wilde / NOOR Uit Land of Saints. In de Italiaanse streek Puglia legt De Wilde de traditionele religieuze processies en feesten vast. De beelden werden tentoongesteld op het fotofestival PhEST.

Wat na de foto?

De hele wereld reisde De Wilde al rond, ze ontmoette mensen, stelde tentoon, gaf lezingen en won prijzen. Welke dromen heeft ze nog? “Het voorbije jaar voelde ik me creatief uitgedroogd, ik kon zo weinig foto’s maken en amper projecten realiseren. Een grote tentoonstelling in Antwerpen werd uitgesteld. Daar had ik nochtans enorm naar uitgekeken. Het maakte dat ik stilviel in het zoeken en bedenken van creatieve installaties voor mijn fotowerk. En dat zijn nu net de zaken waarin ik me in de toekomst nog verder wil ontwikkelen. Wat er na de foto komt, boeit me net zoveel als de foto’s maken. Werk ik het uit in een installatie, een schilderij, een digitaal experiment, een film … Daar wil ik me de komende jaren nog verder in ontplooien.”



Wil je beter leren fotograferen?

Neem dan een abonnement op Shoot Magazine (8x per jaar).

Shoot is hét fotografiemagazine voor en door enthousiaste fotografen. In Shoot vind je de beste tips en trucs, workshops en cursussen voor geslaagde foto’s, de knapste fotoplekjes in België, de helderste uitleg over fotografietechnieken, tests van nieuwe camera’s, lenzen en meer, plus foto’s van de beste Belgische fotografen.


LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in