Olympe Tits Koen Dhollander

Olympe Tits is een fotografe uit Antwerpen en opende onlangs haar eigen pop-up galerij. De stijl die je terugvindt in haar foto's werd beïnvloed door haar studies in de balletschool en haar eigen persoonlijkheid.

De fotografe werd geboren in Marseille (Frankrijk) en kwam op haar 2 jaar in Antwerpen wonen. Olympe voelt zich thuis in het centrum van Antwerpen, want volgens haar ademt Antwerpen een bepaalde sfeer uit die haar bijzonder goed bevalt.

Olympe experimenteerde heel veel als klein kind, ze maakte tekeningen, kunstwerkjes, acteerde en danste. Ze nam volgens haar eigen zeggen niet veel serieus. Haar ouders vonden haar best sportief en lieten haar verschillende sporten beoefenen.

Je colle au sol, 2016
Je colle au sol is een lichte foto. Het is een tennisveld maar zonder tennisballen. Het zijn namelijk post-it’s. Ik ken mezelf als een persoon die van lijstjes maken houdt. Ik durf wel eens in alle chaos veel te vergeten, daarbij helpen briefjes wel. De foto betekend inhoudelijk dat ik er niet meer aan uit kan. Loslaten is hier de boodschap. Het moet niet altijd diep gaan, soms zijn dagdagelijkse ervaringen de inspiratie voor mijn foto’s.

Was je al op heel jonge leeftijd bezig met fotografie?

“Toen ik klein was, nam ik al weleens stiekem foto’s met het analoge fototoestel van mijn ouders. Toen de foto’s ontwikkeld waren, ging ik ze ook heel stiekem uit dat kaftje halen waar men toen de foto’s in opbergde. Je weet wel, zo’n kaftje met de gedrukte foto’s en de negatieven in. Maar het echt fotograferen begon pas toen ik een blessure had aan mijn scheenbeen in de balletschool. Ik kan nu eenmaal niet stilzitten dus ik zocht naar iets waar ik me mee bezig kon houden. Zo begon ik foto’s te nemen van mijn dansende collega’s. Maar het duurde niet zo lang want enkel iets vastleggen was niet voldoende voor me. Zo begon ik meer conceptueel te denken en werkte ik zelf mijn eerste ideeën uit. Het interesseerde mij heel erg om te werken met kleuren, uitgezochte kleding en locaties waar men nooit echt bij stilstaat. Toen ik daarmee aan het experimenteren was kwam de vraag om het campagnebeeld te verzorgen voor het Bouge B festival in deSingel. Het was mijn eerste echte opdracht en die heeft ervoor gezorgd dat de bal aan het rollen is gegaan. Toen besefte ik dat ik iets gevonden had waar ik goed in was, het was het begin van mijn nieuwe passie.”

“Ik doe nu fotografie als bijberoep naast mijn werk als danslerares. Ik doe dit op mijn eigen tempo, soms ben ik heel druk bezig en soms laat ik alles liggen voor een maand.”

Hoe beschrijf je je eigen werk, want dat is zeker niet alledaags te noemen?

“Het zijn conceptuele werken waar ik niet specifiek een naam op kan kleven. Er zit een invloed in van dans want het zouden choreografieën kunnen zijn, maar zeker ook iets persoonlijks. Ik heb er zelf ook lang over moeten nadenken voordat ik kon omschrijven wat ik maak en wat het betekend voor mezelf. Je kan mijn foto’s bekijken als een foto van een stilgelegde choreografie. En, in al mijn foto’s moet het lichaam spreken, dat is heel belangrijk voor me, de focus ligt op het lichaam en daardoor is het gezicht verborgen. Een gezicht maakt je als persoon kwetsbaarder, je ziet meteen de emoties. Bij een lichaam is dat veel moeilijker te ontdekken en dat vind ik nu net zo interessant.”

Plus vert que jamais, 2016
Het personage bevindt zich in een toestand van twijfel. Wil ik hier wel zijn? Duidelijk wetend dat het publiek naar haar kijkt. Vluchten, maar zonder succes. Dit beeld representeert de dagen waar we liefst even gewoon achter het gordijn zouden willen verstoppen, voor heel even.

Zit in jou werk dan een invloed van dans en van jezelf?

“Zo kan je het zeker stellen, ik volgde balletschool en conservatorium en ben nu ook danslerares.”

Hoe ga je te werk, hoe komt je inspiratie?

 “Ik heb verschillende manieren om te starten met een foto of met een fotoreeks. Het kan een beweging zijn die me aanspreekt, die beweging zet ik dan plots op “stop” en dat is dan de foto. Het kan ook vanuit een locatie of een pose of een kledingstuk zijn. Ik heb dus niet direct een beeld, het start van één prikkel uit het dagelijkse leven dat ik tegenkom en verder uitwerk.”

“In al mijn foto’s kan je iets persoonlijks van me terugvinden, het zijn letterlijk emotionele ervaringen”

En je werkt met modellen, hoe of waar vind je ze?

“Mijn modellen zijn meestal ook dansers en ik heb één vrouw, Maité, die een beetje mijn muze is geworden. Ze heeft acteren en dans gevolgd, waardoor we dezelfde taal spreken. Ze is zich heel bewust van haar lichaam, ze begrijpt dus perfect wat ik bedoel met het beeld dat ik wil neerzetten. Het is voor mij heel belangrijk dat er een goede connectie is tussen mij als fotografe en het model. En dat gaat voor mij veel makkelijker met dansers of mensen die mij echt kennen.”

Brainwash uit 2015
Dit is ook een openbare plaats, het is een wassalon. Deze foto representeert letterlijk wat ik voelde wanneer ik mijn was daar ging doen. Wanneer ik er was begon ik na te denken, mijn gedachten op volle toeren. Ook het geluid van de wastrommels vond ik aangenaam. Echt om weg te dromen. Vandaar de naam ‘Brainwash’, het wassen van de kleding maar ook van de gedachten. Het meisje op de foto zit zwaar in gedachten. Eigenlijk heb ik daar ook altijd wel willen liggen tijdens het wachten op mijn was maar dat kon natuurlijk niet. Ik heb ook geprobeerd om er een chaotische foto van te maken en dat zie je aan het stukje wasmachine dat ontbreekt en de hoeken van de muren die niet recht staan en de lichte letters op de muren.

Je won ook al enkele prijzen?

“Ja, in 2016 was ik Winner National Award Belgium, Sony World Photography Awards dat was een hele fijne ervaring en heeft me ook enorm gemotiveerd om verder te doen. Ik heb ook meegedaan aan een tv-programma in Rome, Master of Photography op Sky Arts. Dat was 2 maanden volop fotograferen met heel uiteenlopende opdrachten, ik werd toen tweede en koester het als een zeer bijzondere ervaring.”

En op technisch vlak, ben je daar ook mee bezig?

“Ik gebruik een Canon en een Sony, de Canon voor portretten en de Sony gebruik ik voor mijn eigen werk. Maar verder ben ik er echt niet mee bezig, ik ben geen technische fotograaf de focus ligt bij mij bij de opbouw van het beeld. Ik gebruik wel Lightroom om aan de kleuren van de foto’s te werken want kleuren zijn heel belangrijk voor me. En verder doe ik zo goed als geen fotobewerking.”

l'emballage des mots? 2018
Dit beeld is misschien wat lichter. Het meisje loopt hier weg, op zoek naar een plek waar ze even kan rusten. Er ligt geen bloed want het zijn de bladeren van de bomen, maar de bladeren zijn wel een metafoor voor het bloed of voor haar wonden. Deze foto is misschien wel de meest dramatische foto die ik nam. Het heeft een soort “ik kan niet meer” sfeer. Vandaar ook de naam, in het Nederlands, “de verpakking van woorden”. Het zijn de woorden, haar steeds analyserende geest waar ze van wilt weglopen.”

Zie je zelf een evolutie in je werken?

“Ja dat zie ik zeker, nu althans omdat men het me ook vertelde. Mijn foto’s zijn een beetje de weerspiegeling over hoe ik me voel en dat beeld kan van grappig naar dramatisch gaan, ook chaotisch. Er zit dus helemaal niets commercieels achter, het is telkens een puur gevoel. Ook de titels komen uit mijn gevoel, omdat ik geboren ben in Frankrijk is Frans een natuurlijke taal voor me daarom verkies ik ook wel Franse titels. Daarnaast schrijf ik ook een beetje, gedichten. Dat heb ik van mijn moeder die zelf ook gedichten schreef.”

Ben je zelf ook model?

“Ik doe het wel eens, ik heb er wel geduld voor maar het blijft wel een grote stap voor me. Als je danst, dan dans je op een podium en is het publiek ver weg van je, dus poseren voor een fototoestel is echt wel anders. Maar als ik het doe, dan moet ik als model wel spontaan kunnen blijven en kunnen bewegen.”

Je ne sais plus uit 2015
Ik heb een zwak voor openbare plaatsen, zoals bijvoorbeeld hier op de foto een bowlingbaan. Mensen komen er heel doelbewust naartoe met de focus op één activiteit. In dit geval bowlen. Met de titel ‘Je ne sais plus’ of ‘ik weet het niet meer’ is dit iemand die probeert om terug structuur te vinden in de chaos. Of, hoe kan ik in deze chaos verder gaan op deze plek die ik eigenlijk niet ken? Er zit dus zeker een portie humor in het beeld. Dit beeld is ook iets heel persoonlijk want ik leef zelf ook wel eens in chaos en zoek dan ook naar structuur.”

Heb je zelf ook een droom?

“Eigenlijk is dat een echte eigen galerij starten zoals nu mijn eigen pop-up galerij. Ik ga dit nu voor een maand uitproberen en dan zien we wel. Ik hou niet echt van het woord, ‘mijn droom’. Ik hou eerder van ‘mijn goal’. Ik werk met ‘goals’ ipv ‘dromen’. Ik ga nu mijn eigen werk verder promoten en hopelijk zullen er nog kansen komen om mijn werk in het buitenland te exposeren, maar ik leef liefst van dag tot dag.”

Heb je ook tips voor de lezers van Shoot?

“Ik denk vooral, doe wat je graag doet, doe wat je gelukkig maakt. Ook al hangen daar drastische keuzes aan vast. Hou je focus op datgene wat je inspireert dan zal het vanzelf wel ontwikkelen. Het moeilijkste is om in jezelf te blijven geloven ook als het wat minder gaat.”

Op 22 februari kwam Olympe Tits haar eerste fotoboek uit ‘unvisited gestures’. Die kan je via haar website bestellen.

Advertentie



Wil je beter leren fotograferen?

Neem dan een abonnement op Shoot Magazine (8x per jaar).

Shoot is hét fotografiemagazine voor en door enthousiaste fotografen. In Shoot vind je de beste tips en trucs, workshops en cursussen voor geslaagde foto’s, de knapste fotoplekjes in België, de helderste uitleg over fotografietechnieken, tests van nieuwe camera’s, lenzen en meer, plus foto’s van de beste Belgische fotografen.


LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in