Deze website maakt gebruik van cookies. Voor meer informatie over de cookies waarvan deze website gebruik maakt klik hier. Door verder op deze website te surfen geeft u de toestemming aan Minoc Data Services om cookies te gebruiken.

Test Leica CL: minder is meer

De Leica CL is de nieuwste systeemcamera van Leica, en verpakt de technologie uit de futuristische Leica TL in een klassieker jasje. Voor wie is deze camera bedoeld?

In 2014 pakte Leica uit met een verrassende systeemcamera. De Leica T (lees onze test) is uit één blok aluminium gefreesd, bevat geen zoeker maar wel een groot aanraakscherm waarmee je de camera instelt en je onderwerp in beeld neemt. In dezelfde stijl volgden in 2016 de Leica TL en in 2017 de TL2. De Leica CL is eigenlijk een TL2, maar met een meer traditionele vormgeving en bediening. Hij is zelfs vernoemd naar een Leica-klassieker: de originele CL uit 1973 was een analoge meetzoekercamera die een betaalbaarder alternatief voor de M-reeks vormde. Om de kosten te drukken liet Leica die CL in onderaanneming in Japan maken – tot afgrijzen van de fans. Die kunnen nu opgelucht ademhalen, want de ‘nieuwe’ CL wordt met de hand geassembleerd in het Duitse Wetzlar.

Bouw en bediening
Samen met het platte 18mm objectief is de CL amper groter dan een compactcamera.

 

Sinds enkele jaren vat Leica zijn designfilosofie samen in twee woorden: das Wesentliche, het essentiële. De CL toont aan wat daarmee bedoeld wordt. De zeer compacte camerabody bevat geen knopje of franje teveel. Maar hij geeft terug wat bij de T en TL ontbreekt: een (elektronische) zoeker. Die zit niet centraal maar aan de linkerzijde, waar bij een klassieke meetzoekercamera de optische zoeker zit. De zoeker geeft een haarscherp beeld zonder vertraging; een rubberen ring blokkeert strooilicht. Door op de centrale knop naast het lcd-scherm te drukken wissel je tussen een weergave met opname-informatie, een weergave zonder afleiding, een elektronische waterpas en een waarschuwing voor overbelichting. Bij manueel scherpstellen kan je focus peaking gebruiken om in de zoeker te zien waar de scherpte in de opname ligt en een deel van de opname uitvergroten om de scherpstelling te controleren.

Met de twee wieltjes aan weerszijden van het statusschermpje stel je de sluitertijd en het diafragma in. En met de Leica M-Adapter L kan je ook Leica M objectieven op de CL plaatsen.

 

De CL bevat bovenaan twee wieltjes waarmee je – naargelang de gekozen opnamestand – de sluitertijd, het diafragma of de belichtingscompensatie instelt. In het midden van elk van beide wieltjes zit een knopje; als je dit indrukt, kan je met het rechterwiel de gevoeligheid en met het linkerwiel de opnamestand veranderen. Zodra je dit gewend bent, bedien je de CL vlotjes zonder je oog van voor de zoeker te halen.

De Leica CL heeft een elektronische zoeker aan de linkerzijde, zoals bij een meetzoekercamera.

 

Ook de achterkant van de CL is bijzonder spartaans gehouden. Links van het scherm staan drie knoppen: een knop om gemaakte foto’s te bekijken, een programmeerbare functietoets (standaard ingesteld om de witbalans te selecteren) en de menu-toets. Rechts van het scherm staat een vierwegstoets waarmee je het autofocuspunt verplaatst en door het menu navigeert. Want hoewel de CL een aanraakscherm bevat, is de werking daarvan beperkter dan op de T- en TL-reeks, waar je net als op een smartphone alle menu’s via touch kan bedienen. De CL laat je op een meer klassieke manier het menu bedienen, maar ondersteunt wel ‘gestures’, dat zijn bewegingen die je met je vinger op het scherm maakt om bijvoorbeeld tussen foto- en videomodus te wisselen. In weergavemodus kan je net als bij een smartphone ‘vegen’ naar een volgende foto of ‘knijpen’ om in te zoomen. Wie geen zin heeft in dat aanraakgedoe, kan de CL volledig met de fysieke bedieningselementen gebruiken.

Objectieven

De CL heeft dezelfde lensvatting als de T en TL. Samen met de CL introduceert Leica een heel compact 18mm f/2.8-objectief – de kleinste groothoeklens (equivalent 28mm op full-frame) voor aps-c-camera’s. Dit was helaas niet tijdig leverbaar voor onze test. Maar niet getreurd: hoewel het T-systeem nog geen vier jaar oud is, is er al een vrij complete lensset voor verkrijgbaar. Deze omvat zowel lenzen met vast brandpunt (Summicron-TL 23 f/2, Summilux-TL 35 f/1.4, en APO-Macro-Elmarit-TL 60 f/2.8 macro) als zoomlenzen (Super-Vario-Elmar-TL 11–23 f/3.5–4.5, Vario-Elmar-TL 18–56 f/3.5–5.6 en APO-Vario-Elmar-TL 55–135 f/3.5–4.5).  Ook de objectieven voor de full-frame Leica SL passen op de CL, al zijn die wel overdreven zwaar voor een compacte camera als deze. Wie een Leica M meetzoekercamera bezit, kan dankzij de Leica M-Adapter L ook Leica M objectieven op de CL plaatsen.

Opname met het Super-Vario-Elmar-TL 1:3.5-4.5 / 11-23 groothoekobjectief.

 

Prestaties

De CL deelt het binnenwerk van de TL2: een 24 megapixel beeldsensor in aps-c formaat, en de Leica Maestro 2 beeldprocessor. In combinatie met de puike Leica-lenzen zorgen die voor haarscherpe beelden met een weelde aan details. De lage gevoeligheden zijn volledig vrij van ruis. Vanaf ISO 1.600 valt lichte ruis te bespeuren als je op 100% inzoomt, maar tot aan ISO 6.400 zijn de beelden perfect bruikbaar. Op de hogere gevoeligheden gaat de scherpte achteruit en worden kleuren valer.

Macro-opname met het APO-Macro-Elmarit-TL 1:2.8/60mm objectief.

 

De ingebouwde lichtmeting werkt prima en lijkt zo afgesteld om overbelichting te vermijden. Wanneer je in raw-formaat fotografeert – Leica gebruikt daarvoor het DNG-bestandsformaat dat door elke raw-ontwikkelaar wordt herkend – kan je in dat geval makkelijk de schaduwen ophelderen.

Opname met de beeldstijl contrastrijk zwart-wit.

 

Met de standaard beeldstijl is de kleurweergave in jpeg-formaat zeer realistisch. Heb je liever kleuren die knallen, kies dan voor Vivid (Levendig). Wie graag in zwart-wit werkt, heeft de keuze tussen een natuurlijke zwart-wit stijl en een met veel contrast. Voor elk van deze beeldstijlen kan je zelf nog scherpte, verzadiging en contrast aanpassen naar goeddunken.

Net als de TL2 gebruikt de CL een contrastgebaseerd autofocussysteem. Dat werkt goed bij statische onderwerpen, maar is trager en minder geschikt voor het volgen van bewegende onderwerpen. Een hybride systeem met een combinatie van contrast- en fasedetectie, zoals de andere makers van systeemcamera’s tegenwoordig gebruiken, zou daarvoor beter zijn. Maar allicht is dat geen prioriteit voor Leica, dat met de CL toch duidelijk mikt op de traditionele fotograaf die rustig de tijd neemt om één opname te maken.

Met de Summilux-TL 35 f/1.4 op zijn grootste diafragma is de scherptediepte beperkt.
Conclusie

De Leica CL is een pracht van een camera: compact, handig te bedienen, en met een uitstekende beeldkwaliteit. Naar Leica-normen is hij schappelijk geprijsd, wat niet wegneemt dat je voor de camera en de 18mm pancake-lens samen 3.490 euro neertelt. Bij andere merken vind je een aps-c systeemcamera voor veel minder – maar die zijn dan ook niet met de hand gemaakt in het Duitse Wetzlar.