Deze website maakt gebruik van cookies. Voor meer informatie over de cookies waarvan deze website gebruik maakt klik hier. Door verder op deze website te surfen geeft u de toestemming aan Minoc Media Services om cookies te gebruiken.

Test: Polaroid OneStep 2 instantcamera

Voor oudere lezers is het een flashbackmoment als je de Polaroid OneStep 2 voor het eerst ziet. Hij lijkt als twee druppels water op een instantcamera van Polaroid uit 1977. Toch is hij gloednieuw.

De merknaam Polaroid werd de voorbije jaren gebruikt door een Chinese maker van digitale camera’s en printers met ZINK-papier. De Polaroid-fabriek in Enschede werd in 2010 heropgestart onder de naam The Impossible Project en levert sinsdien weer instantfilm die de authentieke Polaroid-formule zo goed als het kan benadert. Vorig jaar bracht Impossible voor die film een eigen camera uit, de futuristisch ogende I-1. Eerder dit jaar verwierf de hoofdaandeelhouder van Impossible ook de rechten op de naam Polaroid, en veranderde de naam van zijn bedrijf in Polaroid Originals. Het eerste product met die nieuwe oude naam is de OneStep 2, een schaamteloze knipoog naar het roemrijke verleden van Polaroid.

Bouw en bediening
De OneStep 2 lijkt als twee druppels water op zijn voorganger.

 

De OneStep 2 lijkt als twee druppels water op de bekende OneStep (Land Camera 1000) uit 1977, maar er zijn subtiele verschillen. Aan de bovenkant van de camera staan acht kleine led-lichtjes die je tonen hoeveel foto’s er nog in het filmpak zitten. Via een usb-poort kun je de ingebouwde li-ion accu herladen. Deze voorziet de camera en de ingebouwde flitser van stroom, zodat je de vorig jaar geïntroduceerde I-Type filmpaks kunt gebruiken. Die zijn alvast iets milieuvriendelijker dan de klassieke Polaroid filmpaks, die een wegwerpbatterij bevatten.

Centraal staat een lens met vast brandpunt (50 mm equivalent in full-frame) en vaste focus (van 60 cm tot oneindig). Linksboven, als je de camera voor je houdt, zit een optische zoeker. De grote rode ontspanknop en een knopje om de opname helderder of donkerder te maken zijn de enige bedieningselementen – net als de oorspronkelijke OneStep is eenvoud troef. Druk op de ontspanknop en de film schuift uit de camera, tegen het licht beschermd door een uitrollend stuk zwart plastic. De Impossible-film mag de eerste minuten niet blootgesteld worden aan licht; je legt hem best omgekeerd terwijl hij ontwikkelt. Dat duurt bij kleurfilm nog steeds veel langer dan bij de originele Polaroidfilm – pas na vijf minuten zie je de contouren van het beeld en pas na een dikke 15 minuten is de foto klaar. Zwart-witfilm gaat sneller; die is na een tiental minuten uitontwikkeld. De film heeft exact dezelfde afmetingen als een originele Polaroid: 107 x 88 millimeter, met een vierkant beeld van 79 x 79 millimeter.

Prestaties
De emulsie dekt niet de hele foto perfect af (zie onder) – dat is de schoonheid van het onvolmaakte.

 

Scherpe foto’s met realistische kleuren moet je van dit toestel niet verwachten. Dat komt deels door de goedkope lens (een glazen model had de camera duurder gemaakt), deels doordat de emulsies van Polaroid Originals niet dezelfde zijn als de originele van Polaroid. Ook de belichting werkt onvoorspelbaar. Bij volle zon levert de OneStep 2 de meest consistente resultaten; bij minder licht en binnenhuis zijn foto’s vaak te donker. Echte fans van Polaroid zullen daar niet om malen, maar de instax film van Fujifilm biedt betere en meer voorspelbare resultaten.

Prijs: 119, 99 euro, filmpak 15,99 euro