Deze website maakt gebruik van cookies. Voor meer informatie over de cookies waarvan deze website gebruik maakt klik hier. Door verder op deze website te surfen geeft u de toestemming aan Minoc Media Services om cookies te gebruiken.

Test: Nikon D850: de alleskunner

Voor zijn nieuwste digitale reflexcamera heeft Nikon alle registers opengetrokken. Op papier lijkt het de meest veelzijdige SLR in het Nikon-gamma, die een hoge resolutie combineert met snelheid en hoge gevoeligheden. Daarmee kan hij zowel voor studiowerk, reportages, landschappen, wildlife als actie zijn mannetje staan. Het hart van de D850 is die door Nikon ontworpen full-framesensor (even groot als een filmnegatief) met een resolutie van 45,4 megapixel, goed voor foto’s met 8.256 op 5.504 pixels. Daarmee zit hij qua resolutie tussen de Sony α7R II (42 megapixel) en de Canon EOS 5DS (50 megapixel). Door het ontwerp van de sensor vangt hij meer licht op, wat de beeldkwaliteit ten goede komt, met name bij hoge gevoeligheden. Standaard werkt de D850 aan ISO 64 tot ISO 25,600; voor noodgevallen kan de gevoeligheid nog hoger, tot ISO 102.400.
De sensor kan bovendien ook snel uitgelezen worden. Daardoor haalt de D850 een reekssnelheid van 7 beelden per seconde in volledige resolutie. Dat tempo houdt hij vol voor ongeveer 50 (in raw-formaat) of 200 (in jpeg-formaat) opeenvolgende opnames. Het kan overigens nog sneller. Met de MB-D18 batterijgrip (449 euro) en de EN-EL18b batterij die ook de D5 gebruikt (199 euro), gaat de D850 tot 9 beelden per seconde. Maar tel er nog de lader bij die je nodig hebt (349 euro) en je zit aan duizend euro voor twee beelden per seconde meer – stel jezelf dan eerst eens de vraag of je niet beter meteen een D5 koopt.
Voor de gevallen waarin je geen 45 megapixel nodig hebt, biedt de D850 ook een medium en small opnameformaat aan – in jpeg en in raw – met respectievelijk 25 megapixel (692 × 4.128) en 11 megapixel (4128 × 2752). Je kan de sensor ook in DX-modus gebruiken. In de optische zoeker zie je dan een masker dat de randen afdekt. In die DX-modus zijn je opnames 19,5 megapixel groot (5408 × 3600) – net iets minder dan de 20 megapixel van de D500 of D7500. Handig voor natuur- en sportfotografen, die zo ook zonder de allerlangste telelenzen hun onderwerp dichterbij kunnen halen. Over die optische zoeker gesproken: die is bijzonder groot en geeft een zeer duidelijk beeld.

Bouw en bediening
Het scherm van de D850 kan uitklappen.

 

Voor wie nu met een D800 of D810 werkt, wordt het even wennen: de bedieningselementen van de D850 zitten op dezelfde plaats als bij andere recente Nikons. Linksboven zit het instelwiel voor de transportmodus, met bovenop knoppen om de opnamemodus, bestandstype, witbalans en lichtmeetmethode in te stellen. Aan de rechterkant zitten een monochroom statusscherm, de ontspanknop, een Record-knop en knoppen voor gevoeligheid en belichtingscompensatie.
Een welgekomen toevoeging op de achterzijde is een joystick om het autofocuspunt of autofocuszone te verplaatsen – net als op de D500. En net als bij de D500 kan het scherm uitklappen. Het is aanraakgevoelig, zodat je met je vinger het cameramenu kan instellen, door de foto’s op je geheugenkaart kan swipen en (in Live View) een scherpstelpunt kan aanduiden.
Net als bij de D500 lichten de knoppen op (samen met het statusscherm) wanneer je de aan/uit-knop naar rechts draait – erg handig als je tijdens het blauwe uurtje (zie pagina 52 in dit nummer) op pad bent. Misschien minder prettig: de D850 bevat geen interne flitser meer. Anders dan de D800 of D810 kan hij dus niet dienen om een off-camera flitser met een optisch signaal aan te sturen.
Zoals andere recente Nikons heeft de D850 SnapBridge aan boord, een energiezuinige manier om, terwijl je fotografeert, automatisch verkleinde versies (2 megapixel) van je foto’s naar een smartphone of tablet te sturen. Indien je wil, kan je ook de volledige versie van een foto downloaden; hou er wel rekening mee dat één foto in jpeg met kwaliteit ‘Fine’ tussen 20 en 30 megabyte zwaar weegt. Het opzetten van de SnapBridge-connectie ging vlekkeloos, en ik vind het best handig dat je na afloop van een sportwedstrijd enkel je smartphone uit je achterzak hoeft te halen om de beelden te bekijken en te delen. Dat gezegd: de mogelijkheden van de app zijn wel zeer beperkt voor een professioneel toestel als de D850. Je kan via SnapBridge wel een focuspunt kiezen en een foto maken of video-opname starten; maar camera-instellingen aanpassen niet.

Autofocus
Het autofocussysteem is dat van de D5, en heeft geen moeite om beweging te volgen.

 

Het focusssyteem in de D850 is hetzelfde als dat van de D5. De autofocusmodule bevat 153 autofocuspunten, waarvan 99 gevoelige kruissensoren. En net als bij de D5 kan je 55 van die 153 punten selecteren. De andere dragen wel bij tot de scherpstelling, maar het zou erg omslachtig zijn om door alle punten te moeten gaan als je een andere focuspunt wil. De AF-punten dekken het midden van de sensor goed af. Aan de beeldranden zitten dus geen AF-punten, wat op systeemcamera’s als de Sony α9 wel het geval is. In de DX-modus, waarbij alleen het midden van de sensor gebruikt wordt, dekken ze wel bijna het hele beeld.
In mijn tests had ik geen klagen over de autofocus. De D850 stelt zeer snel scherp, ook wanneer een onderwerp plots in de zoeker opduikt. Met de 3D Tracking blijft hij bewegende onderwerpen goed volgen – zolang ze onder het bereik van de AF-sensoren blijven. Voor sport en snelle actie is de D850 dus prima geschikt.

Voor sport- en natuurfotografen is de DX-cropmodus handig.

Zoals andere recente camera’s van Nikon heeft ook de D850 een eenvoudig systeem om de autofocus bij te regelen als een bepaald objectief consistent verkeerd scherpstelt. Deze Auto AF Fine Tune duurt maar een paar minuten en kan – zeker bij lenzen met grote diafragma’s – het verschil maken tussen een scherp beeld en een wazig plaatje.

Live View en video
In Live View modus kon ik zonder lawaai te maken een concert fotograferen.

 

De autofocus wordt een ander verhaal wanneer je Live View inschakelt. Nikon gebruikt hier een zuiver contrastgebaseerd AF-systeem, waarbij het live beeld op de sensor gebruikt wordt om de scherpstelling te bepalen. Voor statische onderwerpen lukt dat nog op een enigszins aanvaardbaar tempo, maar voor bewegende onderwerpen is het ontoereikend. Systeemcamera’s met fasedetectie op de sensor en ook Canons Dual Pixel CMOS technologie hebben hier een paar straten voorsprong.
Wel een voordeel in Live View: je kan hier een elektronische in plaats van mechanische sluiter gebruiken. Dat laat je toe om geruisloos te fotograferen op concerten en ceremonies, tot zes beelden per seconde in volle resolutie. Met de DX-crop ingeschakeld gaat deze ‘Silent Live View’ zelfs tot 30 beelden van 8 megapixel per seconde.
Op videovlak brengt de D850 de ultrahoge 4K-resolutie mee, met gebruik van de hele sensor – er wordt dus geen deel gecropt, en een 14-24mm groothoek behoudt zijn volledige beeldhoek. Manueel scherpstellen in video is aan te raden – de autofocus in Live View is gewoon te traag.
Voor fans van time-lapsevideo’s biedt de D850 twee technieken. Je kan een timelapse in 4K-resolutie volledig automatisch laten maken; de D850 produceert dan een kant-en-klaar videobestand. Je kan ook de nog hogere resolutie van 8K gebruiken (dat is vier keer zoveel pixels als 4K), maar dan maakt de camera alleen de afzonderlijke shots, die je dan zelf moet assembleren tot een video.

Prestaties
Kleuren zijn levensecht, zonder overdreven verzadiging.

 

De 45 megapixelsensor van de D850 legt een indrukwekkende hoeveelheid detail vast. Wie nu met de D610/D750 generatie werkt, krijgt bijna dubbel zoveel pixels. Natuurlijk heb je niet altijd zoveel pixels nodig – daarom is de aanwezigheid van small en medium raw welkom. En met de bestanden aan volle resolutie kan je echt grote prints maken.

Tot aan ISO 6.400 is er praktisch geen ruis te bespeuren.

 

Meer pixels op dezelfde sensoroppervlakte betekent doorgaans ook meer ruis – maar door het nieuwe sensorontwerp ontkracht Nikon die stelling. Tot aan ISO 3.200 is ruis het vermelden niet waard. Daarboven wordt luminantieruis zichtbaar (helderheidsverschillen tussen pixels). De scherpte blijft aanvaardbaar. Pas vanaf ISO 12.600 steekt kleurruis zijn lelijke kop op, en verdwijnt er detail door de ruisonderdrukking. Boven ISO 20.000 worden kleuren valer. De hoogste gevoeligheden zijn voor echte noodgevallen.
Na de aankondiging van de D850 kon je her en der op internetfora lezen dat je voor een camera met deze resolutie alleen de allerbeste – en allerduurste – lenzen mag gebruiken. Ieder zijn meug, maar voor mij zijn de resultaten met een Nikkor 50mm 1.8G en een Nikkor 200-500mm meer dan aanvaardbaar. Wat wel zo is: de hoge resolutie stelt ook hogere eisen aan je opnametechniek. Camerabeweging tijdens de opname wordt streng afgestraft. De vuistregel dat de sluitertijd minimaal 1 gedeeld door de brandpuntsafstand moet zijn – dus 1/50 seconde voor een 50 mm – is niet streng genoeg; hanteer voor de zekerheid een sluitertijd die dubbel zo snel is.

Het leek er een poos op dat Nikon uitgeteld in een hoekje zat, maar de D850 haalt die foute indruk meteen onderuit. De D850 combineert indrukwekkende prestaties met een uitstekende beeldkwaliteit. Het toestel combineert hoge resolutie, hoge reekssnelheden en hoge gevoeligheden en is daardoor voor heel wat soorten fotografie in te zetten. De achillespees van Nikons spiegelreflexcamera’s blijft Live View, waar de autofocus te traag is voor dynamische onderwerpen en om scherp te stellen tijdens filmen. En SnapBridge is een goed idee, maar verdient meer aandacht van het ontwikkelteam. Die minpunten terzijde: de D850 is de krachtigste en meest veelzijdige camera die een Nikon-fotograaf zich vandaag kan wensen.

Prijs: 3799 euro

2 thoughts on “Test: Nikon D850: de alleskunner

Comments are closed.