Deze website maakt gebruik van cookies. Voor meer informatie over de cookies waarvan deze website gebruik maakt klik hier. Door verder op deze website te surfen geeft u de toestemming aan Minoc Data Services om cookies te gebruiken.

Een dag in het leven van de bruidsfotograaf

De mooiste uren door de lens gezien

Een dag in het leven van de bruidsfotograaf

Als je veel met fotografie bezig bent, krijg je vroeg of laat de vraag of je eens een huwelijk wilt fotograferen. Dat is geen te onderschatten opgave.

Jürgen Doom vertelt ons wat zo'n dag voor hem inhoudt, en welke trucs hij gebruikt om in heel diverse omstandigheden prachtige beelden voor het huwelijksalbum te schieten.

Dit is een ingekorte versie van het coververhaal van Shoot 18, verschenen in april 2012.

De voorbereiding

Zaterdagochtend, klokslag zes. Ik start mijn auto nadat ik nog snel even nagekeken heb of ik wel al mijn fotospullen in de koffer gelegd heb. Gisteren heb ik al dit materiaal nog eens grondig geïnspecteerd: twee professionele body’s, vijf lenzen (14-24 mm f/2.8, 24-70 mm f/2.8, 70-200 mm f/2.8, 50 mm f/1.4 en 85 mm f/1.4), vijf reportageflitsers, statieven, triggers, filters et cetera.

Het laatste wat je wilt tijdens een huwelijksreportage zijn materiaalproblemen, en je wilt al zeker niet afgaan door iets vergeten te hebben. Je zou de eerste niet zijn als je op de locatie moet vaststellen dat batterijen niet opgeladen zijn, je een lens hebt laten liggen of gewoon vergeten hebt om een geheugenkaartje in je toestel te stoppen.

Dat was trouwens een van mijn adviezen bij de eerste kennismaking met het trouwkoppel van vandaag, om te kiezen voor een fotograaf die niet alleen veel ervaring heeft maar ook over een doordacht en sluitend back-upplan beschikt voor het geval een toestel dienst weigert (hallo, reservetoestel), de auto niet zou starten (hallo, wegenhulp) of hij zelf ziek zou zijn (hallo, collega).

Maar gelukkig start mijn wagen, zodat ik over een uurtje op de plaats van onze afspraak moet kunnen zijn.
 

De kapper en de visagiste

Ik heb een afspraak om zeven uur bij de kapster, waar het haar van de bruid wordt opgestoken. Ik maak er bovendien kennis met de moeder en de getuige.

Hoewel het buiten al volop dag is, is de kapsalon vrij duister. De lichtmeter geeft aan dat ik met lange sluitertijden zal moeten werken. Ik kies er daarom voor om de gevoeligheid op te trekken naar ISO 1600.

Bovendien besluit ik om toch twee externe flitsers te plaatsen, strategisch opgesteld om op ‘natuurlijke’ wijze voor extra licht te zorgen in de salon. Zo kan ik fotograferen met om het even welke lens en met sluitertijden tot 1/250. Hierdoor loop ik zelfs met een 70-200 mm geen risico meer op bewegingsonscherpte in mijn beeld (de beeldstabilisatie in de lens helpt daar zeker bij).

De flitsers moeten maar één stop extra licht leveren, daardoor zijn mijn beelden beter belicht en scherper. Niet onbelangrijk, want hier wordt het openingsbeeld van hun album gemaakt, dat 80 cm breed op 40 cm hoog is.

Hoewel het de start is van een lange dag huwelijksfotografie, kijk ik niet op een beeldje meer of minder. Het is een goede manier om echt helemaal in ‘de zone’ te komen, waarbij concentratie, inlevingsvermogen, anticipatie en creativiteit de sleutelwoorden zijn.

Proefshoot bij verloving
Maar ik heb er vertrouwen in dat het goed zal lukken vandaag. Dat bleek uit de resultaten van de verlovingsshoot die we een half jaar geleden deden, en waaruit de foto's kwamen die gebruikt zijn voor de uitnodiging.

Tijdens een verlovingsreportage leer je elkaar kennen, schep je een vertrouwensband en staat het trouwkoppel niet voor de eerste keer voor een professionele lens. Daardoor zijn je slaagkansen voor een goede huwelijksreportage een stuk groter.

Om kwart voor acht steken we de straat over richting visagiste. De drie dames laten zich namelijk ook professioneel opmaken. Het is belangrijk om ook hiervan beelden te hebben, omdat het momenten zijn die deel uitmaken van de dag, die anders gewoon verloren zouden gaan.

Gelukkig is er hier veel meer licht (visagisten hebben dat graag!), dus ik kan zonder veel problemen bij ISO 400 mijn beelden maken, zelfs zonder in te flitsen.
 


Meteen back-ups maken

Terwijl we een halfuurtje later naar het huis van de bruid rijden, haal ik mijn eerste geheugenkaartje uit mijn toestel en stop het veilig weg. Er staan zo'n 200 raw-beelden op en er kunnen er gerust nog eens zoveel op, maar ik kies ervoor om regelmatig van geheugenkaart te wisselen.

Zo verminder ik de kans op verlies van beelden als gevolg van een kaartje dat zou stuk gaan. Omdat ik een camera heb waar ik twee geheugenkaarten tegelijkertijd in kan steken, heb ik bij de opnamen bovendien ogenblikkelijk een back-up op het tweede kaartje (in jpeg). Een hele geruststelling.

Om half negen is het al een hele drukte in het ouderlijk huis. De bruid heeft er geslapen en maakt zich nu klaar met de hulp van haar getuige en haar moeder. Ik heb eerst nog foto's kunnen maken van haar trouwjurk, die in een kamer was opgehangen, en mag er nu bij zijn wanneer de knoopjes van de jurk door middel van een haakje dichtgemaakt worden en de schoenen aangetrokken worden. Ik voel me bevoorrecht, want niemand anders mag de bruid zien voor de bruidegom aanbelt.

Het bruidsboeket
Om het aanbellen en overhandigen van het bruidsboeket goed in beeld te brengen heb ik al enkele testshots aan de voordeur gemaakt. Bij fel zonlicht kan het contrast tussen het zwarte pak van de bruidegom, de witte jurk van de bruid en het donkere deurgat waarin de bruid zal staan voor nogal wat problemen bij de lichtmeter zorgen.

Door vooraf mijn positie te bepalen, de lichtmeting te doen (de juiste waarden noteer ik op een briefje zodat ik die straks maar gewoon op mijn toestel moet instellen) en eventueel een flitser te plaatsen om de contrasten onder controle te houden, ben ik voorbereid op dit cruciale moment van de dag, want het is een shot dat ik zeker niet wil missen!

Tot nu is alles al goed gegaan en hebben we geen problemen gehad. En zo denkt het bruidspaar er ook over terwijl ze van een glaasje champagne genieten en iedereen van de familie welkom heten. Ik drink ook iets, maar weiger beleefd elke alcoholhoudende drank die mij gedurende de hele dag zal aangeboden worden. Hier pleit ik resoluut voor een absolute nultolerantie.
 

De familie

Tijdens de voorbereidingen heb ik meermaals overleg gehad met het bruidspaar. Ik ben dan ook gerust wanneer ik van de ceremoniemeester het verdere verloop van de dag overhandigd krijg. Zo weet ik precies hoeveel tijd ik krijg voor bepaalde foto's, zoals de familieportretten. Die worden gemaakt voor we vertrekken naar de burgerlijke trouw.

Bij mooi weer is het verleidelijk om de groep zo te plaatsen dat iedereen met zijn gezicht in de zon staat. Dat leidt echter altijd tot gesloten ogen op de foto's en harde (slag)schaduwen op de gezichten.

Je kunt dat gemakkelijk oplossen door de zon van schuin achter de groep te laten komen en je lichtmeting op de gezichten uit te voeren. Eventueel kan je nog inflitsen om het contrast te beperken en om de zo mooie catchlights in de ogen te brengen. Maar de ogen, die zullen en moeten open zijn!

Detailfoto's
Terwijl de ceremoniewagens komen zie ik kans om nog detailfoto's te maken van het bruidsboeket, de versieringen binnen en buiten aan het huis, van de glazen champagne en van de lintjes aan de wagens.

Mijn 50 mm f/1.4 is daar ideaal voor: lichtsterk en met groot diafragma voor een kleine scherptediepte. Bovendien maak ik met mijn 70-200 mm ongezien nog portretten van de hoofdrolspelers van de dag en hun naaste familie.

 


De ceremonie in de trouwzaal

Omdat de burgerlijke trouw in het stadhuis van een grote stad plaatsvindt, heb ik een parkeerkaart gekregen. Tijdens de voorbereidingen is ook dit aspect aan bod gekomen.

Bij het binnenwandelen van de trouwzaal vraag ik snel aan de ambtenaar hoelang de burgerlijke trouw duurt, omdat dit nogal eens varieert. Zo ben je in de ene plaats in 12 minuten getrouwd, in de andere ben je minstens een half uur binnen.

Niettemin moet je als fotograaf heel snel zijn bij de burgerlijke trouw. In een korte tijdsspanne moet je trachten om zowel overzichtsfoto's met de groothoek te maken (zodat alle aanwezigen en de setting erop staan), detailfoto's met de telelens (van de handtekeningen, de kus, het trouwboekje) als portretten van het bruidspaar en de getuigen. En dat terwijl je goed volgt wat er gezegd wordt.

Je zult dus vaak lenzen moeten wisselen. Gebruik je een tweede camera, dan kun je tijd winnen. Voor alle zekerheid heb ik bij het binnengaan van de trouwzaal weer van geheugenkaart gewisseld en de batterijstatus van mijn toestel nagekeken.

De belichting
Tijdens de burgerlijke ceremonie kies ik voor een ISO-waarde die me voldoende ruimte geeft om te variëren met sluitertijd en diafragma. Maar doorgaans ga ik – via het plafond – nog inflitsen (in TTL-modus), om toch dat extra beetje scherpte te krijgen in mijn beeld. Ik let er wel op dat ik de kleurtemperatuur van mijn flitser corrigeer met een kleurenfilter, om geen verschil te zien tussen het aanwezige warme licht dat van gloeilampen afkomstig is en het koude flitslicht. Meestal zijn twee of drie kwart-CTO-filters voldoende.

Omdat ik de lay-out van een huwelijksalbum min of meer in mijn hoofd heb zitten, vergeet ik niet om foto's te maken van de ondertekende documenten, het bruidsboeket, de getuigen en bruidskindjes, de naaste familie en uiteraard het trouwboekje!

Om half twaalf is de burgerlijke trouw achter de rug, en tijdens de receptie, aangeboden door de stad, kan ik nog van iedereen wat portretfoto's maken. De gezichten zijn ontspannen en blij, de sfeer is goed en dat straalt af op de foto's. Met een telezoom (70-200 mm) kan ik vanuit alle hoeken van de zaal toch nog goed ingekaderde foto's maken zonder de mensen te storen.

Nog voor het bruidspaar het stadhuis verlaat, heb ik een hele serie foto's gemaakt van de bruidswagens, inclusief versieringen en details. Dat zal me in elk geval van pas komen bij de opmaak van het album. Tegelijkertijd kan ik iets eten, want om twaalf uur begint de kerkelijke trouw, die minstens een uur zal duren.

 

Lees hieronder verder over de plechtigheid in de kerk, de bruidsportretten en het avondfeest.

1 thought on “Een dag in het leven van de bruidsfotograaf

Comments are closed.